சீர்கேட்டவர்கள்(பாகம் 2) … குறியை தவறவிடுதல்

நாம் கடைசியாக பார்த்தது  என்னவெனில் வேத புஸ்தகம் (வேதாகமம்) எப்படி நாம் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட  தேவனுடைய மூல ரூபத்திலிருந்து கெட்டுப்போனோம் என்பதை நமக்கு எடுத்துக்கூறுகிறது.  இந்த காரியத்தை இன்னும் தெளிவாக பார்க்க உதவிசெய்த ஒரு படம்  சிறுதேவதைகள் (எல்ஃப்ஸ்) என்ற நிலையிலிருந்து மாறின பூமியின் நடுவில் இருக்கும் ஓர்க்ஸ்   ஆனால், இது எப்படி நடந்தது? 

பாவத்தின் தோற்றம்

பரிசுத்த வேதாகமத்தின் ஆதியாகமம் என்ற புத்தகத்தில் இது பதிவிடப்பட்டுள்ளது.  தேவனுடைய ரூபத்தின்படி உண்டாக்கப்பட்ட முதல் மனிதபிறவிகள் சோதிக்கப்பட்டனர்.   சர்பத்துடன்  உண்டான ஒரு சம்பாஷனையை அது பதிவுசெய்கிறது. உலகமெங்கிலும் சர்ப்பம் சாத்தானாக அறியப்படுகிறான் – தேவனுக்கு விரோதமான ஒரு ஆவிக்குரிய எதிரி.   வேதாகமம் முழுவதும் பிசாசானவன்  வேறொரு நபரின் மூலம் பேசி நம்மை சோதிக்கிறான். இந்த சம்பவத்தில் அவன் சர்பத்தை கொண்டு பேசினான்.  இது இப்படியாக பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது.    

 தேவனாகிய கர்த்தரால் படைக்கப்பட்ட விலங்குகளிலேயே பாம்பானது மிகவும் தந்திர குணமுள்ளதாயிருந்தது. அது அவளிடம், “பெண்ணே! தேவன் உங்களிடம் இத்தோட்டத்தில் உள்ள மரத்தின் பழங்களை உண்ணக்கூடாது என்று உண்மையில் கூறினாரா?” என்று கேட்டது.

அந்தப் பெண்ணும் பாம்புக்கு, “இல்லை! தேவன் அவ்வாறு சொல்லவில்லை. நாங்கள் இத்தோட்டத்தில் எல்லா மரங்களின் கனிகளையும் உண்ணலாம். ஆனால் ‘இத்தோட்டத்தின் நடுவிலுள்ள மரத்தின் கனியை உண்ணக் கூடாது. அம்மரத்தைத் தொடவும் கூடாது. இதை மீறினால் மரணமடைவீர்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்” எனப் பதில் சொன்னாள்.

ஆனால் பாம்போ அவளிடம், “நீங்கள் மரிக்கமாட்டீர்கள். தேவனுக்குத் தெரியும், நீங்கள் அதன் கனியை உண்டால் உங்கள் கண்கள் திறக்கப்படும், நன்மை தீமை பற்றிய அறிவைப் பெறுவீர்கள். நீங்களும் தேவனைப்போன்று ஆவீர்கள்” என்றது.

அந்தப் பெண் அந்த மரம் அழகாக இருப்பதைக் கண்டாள். அதன் கனியும் உண்பதற்கு ஏற்றதாக இருப்பதை அறிந்தாள். அப்பழம் தன்னை அறிவாளியாக்கும் என்பதை எண்ணி அவள் பரவசமடைந்தாள். எனவே அவள் அம்மரத்தின் கனியை எடுத்து உண்டதுடன், அவள் தன் கணவனுக்கும் அதைக் கொடுத்தாள். அவனும் அதை உண்டான்.

ஆதியாகமம் 3:1-6

அவர்களுடைய தெரிவின் வேரில் இருந்த சோதனை என்னவென்றால்,  அவர்கள் “தேவனை போல் மாறுவார்கள்”. என்பதே. இந்த கட்டம் வரையில் அவர்கள் தேவனை எல்லாவற்றிற்காகவும் நம்பி, அவருடைய வார்த்தையின்படியே எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.  ஆனால் இப்பொழுதோ, சகலத்தையும் பின்னாக விட்டு,  தங்களையே நம்பி தங்களுடைய வார்த்தையை எல்லாவற்றிற்கும் எடுத்து “தேவனைப் போல்” மாறக்கூடிய ஒரு தெரிந்தெடுத்தல் அவர்களுக்கு உண்டானது.  அவர்கள் தங்களுக்கு தாங்களே தேவர்களாகவும், தங்களுடைய கப்பலுக்கு தாங்களே மாலுமிகளாகவும்,  தங்களுடைய முடிவுக்கு தாங்களே அதிகாரிகளாகவும், சுயாட்சி உடையவர்களும், தங்களுக்கு மட்டுமே பதிலளிக்ககூடியவர்களாகவும் இருப்பர்.

தேவனுக்கு விரோதமாக அவர்கள் செயல்பட்ட காரணத்தினால், அவர்களுக்குள் இருந்த ஒரு காரியம மாறிற்று.   இந்த பகுதி நமக்கு திரும்ப சொல்லுவது போல்,  அவர்கள் வெட்கத்தை உணர்ந்தார்கள், அதனை மூட விரும்பினார்கள்.  சொல்லப்போனால், அவனுடைய கீழ்ப்படியாமையை தேவன் விசாரித்தபோது,  ஆதாம் ஏவாளை (எவாளை படைத்தை தேவனையும்) குற்றம்சாட்டினான்.    அவள் தன் பங்கிற்கு சர்ப்பத்தை குற்றம்சாட்டினாள்.  பொறுப்பை ஒருவரும் ஏற்கவில்லை.

ஆதாமின் மீறுதலினால் உண்டான விளைவுகள்

அதே உள்ளான சுபாவத்தை நாம் சுதந்தரித்த காரணத்தினால்,  அந்த நாளில் ஆரம்பித்த காரியம் இன்று வரையில் தொடருகிறது.  அதனால் தான் நாம் ஆதாமை போல்  நடந்துகொள்கிறோம் – அவனுடைய சுபாவத்தை சுதந்தரித்த காரணத்தினால்.  சிலர் வேதத்தை தவறாக புரிந்துகொண்டு ஆதாமின் மீறுதலுக்காக நாம் பழிசொல்லப்படுகிறோம்.   உண்மையில், குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபர் ஆதாம் மட்டுமே. ஆனாலும், நாம் அவன் செய்த பாவத்தினால் உண்டான பின்விளைவுகளில்  வாழ்கிறோம்.  அதனை நாம் சந்ததியின் பின்னணியில் சிந்திக்கலாம்.  பிள்ளைகள் பெற்றோரின் – நல்லதும் கெட்டதுமான –  குணாதிசயங்களை, அவர்களுடைய மரபணுக்களை சுதந்தரிக்கிறார்கள்.  ஆதாமின் இந்த கீழ்ப்படியாமையின் குணத்தை நாம் உள்ளான ரீதியில், அதனைக் குறித்த உணர்வு இல்லாமலேயே சுதந்தரித்துள்ளோம்.  ஆனாலும் நாம் வேண்டுமென்றே அவர் தொடங்கின இந்த எழுச்சியை தொடருகிறோம். நாம் உலகத்தின் தேவனாக இருக்க ஒருவேளை விரும்பாது போகலாம்.  நம்முடைய சொந்த சூழ்நிலைகளில் நாமே நம்முடைய தெய்வங்களாக, தெய்வத்தை சாராதவர்களாக இருக்க விரும்புகிறோம்..

பாவத்தின் விளைவுகள் இன்று மிகவும் வெளியரங்கமாக உள்ளது

இதுவே நாம் மிக சாதரணமாக எடுத்துக்கொள்ளும் மனித வாழ்க்கையின் மிகுதியை நமக்கு காண்பிக்கிறது.   இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே மக்களுக்கு தங்கள் கதவுகளுக்கு பூட்டும், காவல்துறையின் உதவியும், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் வங்கி சேவைகளுக்கு இரகசிய எண் பூட்டு வசதி எல்லாம் அவசியப்படுகிறது.  ஏனெனில், நம்முடைய இயல் நிலையில் நாம் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் திருடுகிறோம். இதன் நிமித்தமாகவே சாம்ராஜ்யங்களும் சமுதாயங்களும் ஒரு கட்டத்தில் சிதைவையும், சீரழிவையும் சந்திக்கின்றன – காரணம் என்னவெனில், இந்த சாம்ராஜ்யத்தில் உள்ள குடிமக்கள் யாவருக்குள்ளும் சிதைந்துபோகும் பழக்கம் உண்டு. ஆதலால் தான், எல்லாவிதமான அரசாங்கம் மற்றும் பொருளாதார முறைமைகளை எல்லாம் முயற்சிசெய்த பிறகு, அதில் சில மற்றவைகளை காட்டிலும் சிறப்பாக செயல்பட்டாலும்,  ஒவ்வொரு அரசியம் மற்றும் பொருளாதார முறைமையும் ஒரு குறிபிட்ட கட்டத்தில் தானாக இடிந்துவிழும்.  ஏனெனில் இந்த சித்தாந்தங்களை கடைபிடித்து  வாழும் மக்களுக்குள் இருக்கும் சில பழ்க்கவழக்கங்கள் ஒட்டுமொத்த முறைமையை கீழே தள்ள்ககூடிய ஒன்று.  ஆகையினால் தான், நம்முடைய தலைமுறை, இதுவரையில் இல்லாத அளவுக்கு மிகவும் படித்த ஒன்றாக இருந்தாலும்கூட , நமக்கு இன்னும் இந்த பிரச்சனைகள் உண்டு.  காரணம் என்னவெனில், இது நம்முடைய கல்வியின் அளவை காட்டிலும் மேலும் ஆழமாக செல்லுவதால்.  இந்த ஒரு காரணத்தினாலேயே, பிரதாசன மந்திரத்தின் ஜெபத்தோடுகூட  நம்மை நாமே அதிகமாய் அடையாளப் படுத்துகிறோம் – காரணம் அது நம்மை நன்றாக விளக்குகிறது.

பாவம் – இலக்கை தவறுவது

இதனால் தான் எந்த ஒரு மதமும் சமுதாயத்தை குறித்த எந்த ஒரு தரிசனத்தையும் முழுவதுமாக கொண்டுவரவில்லை – நாத்திகர்கள் உட்பட (ஸ்டாலினின் ஐக்கிய சோவியத், மாவோவின் சீனா, போல் போட்டின் கம்போடியா) -ஏனென்றால் நாம் யாராக இருக்கிறோமோ? அதனை குறித்த ஒரு காரியமே நம்முடைய தரிசனத்தை தவறவிட செய்கிறது.  சொல்லப்போனால்,  ‘தவறுதல்’ என்ற அந்த வார்தை நம்முடைய சூழ்நிலையை விவரிக்கிறது.  வேதவசனம் ஒன்று இந்த காரியத்தை இன்னும் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள உதவிடும்.  அது சொல்லுவது என்ன்வென்றால்,

16 இடதுகை பழக்கமுள்ள 700 பயிற்சி பெற்ற வீரர்களும் இருந்தனர். அவர்கள் கவண் கல்லை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்தக்கூடியவர்கள். ஒரு மயிரிழையும் தவறாது. அவர்கள் கவண் கல்லைப் பயன்படுத்துவதற்கு அறிந்திருந்தனர்.

நியாயாதிபதிகள்  20:16

இந்த வசனம் கவன்கல்லை பயன்படுத்து தங்கள் இலக்கை ஒருபோதும் தவறவிடாத போர்வீரரை காண்பிக்கிறது. இதிலே “தப்பாதபடிக்கு” என்ற வார்த்தை மூல எபிரேயத்தில் தப்புதல் יַחֲטִֽא׃.  என்று உள்ளது. அது எபிரேய வார்த்தை வேதாகமம் முழுவதிலும் அதிகமாய் பாவம்   என்று  மொழிப்பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.  உதாரணத்திற்கு,  இதே எபிரேய வார்த்தை யோசேப்பு எகிப்தில் ஒர் அடிமையாக விற்கப்பட்டு, தன் எஜமானனின் மனைவியுடன், அவள் இவனை வ்ருந்திகேட்டுக்கொண்டபோதிலும், விபச்சாரம் புரியமாட்டேன் என்று  சொல்லும்போது ‘பாவம்’ என்று வருகிறது. அவன் அவளிடம் சொன்னது

  என் எஜமானன் இந்த வீட்டில் ஏறக்குறைய என்னைத் தனக்குச் சமமாக வைத்திருக்கிறார். நான் அவரது மனைவியோடு பாலின உறவுகொள்ளக் கூடாது. இது தவறு, தேவனுக்கு விரோதமான பாவம்” என்று கூறினான்.

ஆதியாகமம்  39:9

பத்து கட்டளைகள் கொடுக்கப்பட்ட பின்பு அது சொல்கிறது

And just after the giving of the Ten Commandments it says:

  20 மோசே ஜனங்களிடம், “பயப்படாதீர்கள்! கர்த்தர் உங்களை நேசிக்கிறார் என்பதைக் காண்பிக்கும்படியாக வந்திருக்கிறார். நீங்கள் அவருக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டும். அதினிமித்தமாக நீங்கள் பாவம் செய்யாதிருப்பீர்கள்” என்றான்.

யாத்திராகமம் 20:20

இந்த இரண்டு இடங்களிலும் அதே எபிரேய வார்த்தை יַחֲטִֽא׃ பாவம் என்று மொழிபெயர்க்கப்ப்பட்டுள்ளது.   இலக்கை நோக்கி கவண்களை எரியும் போர்வீரர்களின் விஷயத்தில் “தப்பாதபடிக்கு” என்று சொல்வதற்கு இதே வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.   இது ‘பாவம்’ என்றால் என்ன என்பதை  புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஓர் படத்தை நமக்கு எடுத்துச் சொல்லுகிறது. போர்வீரன் ஒரு கல்லை எடுத்து கவணில் வைத்து இலக்கை நோக்கி எறிகிறான்.  அது குறியை தப்புமானால், அதன் நோக்கத்தை இழந்துவிட்டது என்று ஆகும்.  அதே போல்,  நாம் தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே உண்டாக்கப்பட்டுள்ளோம் .  ஆதலால், நாம் அவரோடு எப்படி தொடர்புகொள்கிறோம், எப்படி நாம் பிறரை நடத்துகிறோம் என்பது முக்கியம் .  ‘பாவம்’ செய்வது என்றால் நமக்கென்று நியமிக்கப்பட்ட இந்த நோக்கத்தை, இந்த இலக்கினை தவறவிடுவதும்,  நாம் நம்முடைய முறைமைகளில், நம்முடைய மதகோட்பாடுகளில் நம் விருப்பத்தின்படி நடக்க விரும்புவதுமாகும்.

‘பாவத்தின்’ கெட்ட செய்தி – சத்தியம் அல்ல விருப்பம்

ஆனாலும் எல்லா மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் தேசங்களை கடந்து – நாம் எல்லோரும் இலக்கினை தப்பவிடுகிறோம் என்ற –  இந்த உபதேசம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியினை எழுப்புகிறது.  இதைப் பற்றி தேவன் என்னதான் செய்துகொண்டிருந்தார்?   தேவனுடைய பிரதிபலிப்பை நாம் நம்முடைய அடுத்த பதிவில் – வரப்போகும் மீட்பரை குறித்த முதல் வாக்குத்தத்தத்தை கவனிக்கையில் – நமக்காக அனுப்பப்படும் புருஷாவை குறித்து நோக்கும் போது – நாம் பார்போம்.’பாவத்தை’ குறித்த கெட்ட செய்தி – இது சத்தியத்தை குறித்தது நம்முடையவிருப்பத்தை சார்ந்ததன்று
சீர்குலைந்த மற்றும் இலக்கை தவறவிட்ட மனுகுலத்தின் இந்த காட்சி
அவ்வளவு அருமையானதன்று, நல்லுண்ர்வை ஊட்டுவதுமன்று,
சாத்தியக்கூறானதுமன்று. ஆண்டாண்டு காலமாய், இந்த குறிப்பிட்ட
போதனைக்கு விரோதமாக மக்கள் பலமாய் எதிர்த்து நிற்பதை நான்
கண்டதுண்டு. கனடா நாட்டில் இருக்கும் பல்கலைக் கழகத்தில் ஒரு

குறிப்பிட்ட மாணவன் கோபத்துடன் என்னை பார்த்து , “நான் உன்னை
நம்பவில்லை. ஏனென்றால், நீ சொன்னது எனக்கு பிடிக்கவில்லை”
என்றான். ஒருவேளை நமக்கு அது பிடிக்காமல் போகலாம். ஆனால் அதில்நாம் கவனம் செலுத்துவோமானால், நாம் குறிப்பினை தவறவிடுவோம். ஒருகாரியத்தை விரும்புவதற்கும் அது உண்மையா இல்லையா என்றவிவரத்திற்கு என்ன சம்பந்தம்? எனக்கு வரிகள், யுத்தங்கள், எயிட்ஸ் வியாதிமற்றும் பூமி அதிர்ச்சி எல்லாம் பிடிக்காது – யாருக்குமே அது பிடிக்காது -அதனாலேயே அது அவர்களை விட்டுப்போய்விடாது, நாமும் அதனைஉதாசினப்படுத்தமுடியாது.
இந்த சமுதாயத்தில் நம்மை பாதுகாத்து கொள்வதற்கு நாம் உண்டாக்கியுள்ளசட்டம், காவல்துறை, பூட்டுகள், சாவிகள், பாதுகாப்பு போன்ற முறைகள் ஏதோ ஒன்று தவறு என்பதை நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது கும்பமேளாபோன்ற விழாக்கள் நம்முடைய பாவங்களை கழுவுவதற்கு லட்சக்கணக்கானமக்களை கொண்டுவருகிறது என்பதே நாம் ஏதோ ஒரு வகையில் இலக்கைதவறவிட்டோம்” என்கின்ற உள்ளான உணர்வுடையவர்களாகஇருக்கிறோம் என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. பரலோகம் செல்வதற்குபலிசெலுத்தவேண்டும் என்கின்ற தார்பரியம் எல்லா மதங்களிலும்காண்ப்படுவதே நமக்குள்ளே ஏதோ ஒன்று சரியில்லை என்பதைசுட்டிக்காட்டும் விடயமாக உள்ளது. குறைந்த அளவில், இந்த உபதேசத்தை நாம் சரிசம அளவில் கையாளவேண்டி உள்ளது.ஆனாலும் எல்லா மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் தேசங்களை கடந்துநாம்எல்லோரும் இலக்கினை தப்பவிடுகிறோம் என்ற – இந்தஉபதேசம் ஒருமுக்கியமான கேள்வியினை எழுப்புகிறது. இதைப் பற்றி தேவன் என்னதான்செய்துகொண்டிருந்தார்? தேவனுடைய பிரதிபலிப்பை நாம் நம்முடையஅடுத்த பதிவில் – வரப்போகும் மீட்பரை குறித்த முதல் வாக்குத்தத்தத்தைகவனிக்கையில் – நமக்காக அனுப்பப்படும் புருஷாவை குறித்துநோக்கும்போது – நாம் பார்போம்.

ஆனால் கெட்டுப்போனார்கள்….பூமியின் நடுவில் இருக்கும் ஒர்கசை போல

எங்களுடைய  முந்தைய கட்டுரையில்  வேதாகமம் எப்படி நம்மையும் மற்றவர்களையும் சித்தரிக்கின்றது என்பதை பார்த்தோம் – அதாவது நாம் தேவனுடைய ரூபத்தின்படி உண்டாக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை பார்த்தோம்.  ஆனாலும் வேத புஸ்தகம் (வேதாகமம்) நம்முடைய அஸ்திபாரத்தின் மீது மேலும் கட்டியெழுப்புகிறது.   சங்கீதங்கள் தேவனை தொழுதுகொள்ளும்படி பழைய ஏற்பாட்டு எபிரேய மொழியில் எழுதப்பட்ட புனித பாடல்கள் மற்றும் கீர்த்தனைகளின் தொகுப்பாக காணப்படுகிறது.  சங்கீதம் 14 தாவீது ராஜாவால் (அவர் ரிஷியும்கூட) கி.மு.1000 ஆண்டில் எழுதப்பட்டது.  இந்த பாடல், தேவனுடைய பார்வையில் காரியங்கள் எப்படி புலப்படுகிறது என்பதை நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

கர்த்தர் பரலோகத்திலிருந்து கீழே ஜனங்களைப் பார்ப்பார்.
    ஞானவானைப் பார்க்க கர்த்தர் முயன்றார்.
(ஞானமுள்ளவன் தேவனிடம் உதவி கேட்பான்.)
ஆனால் எல்லோரும் தேவனைவிட்டு விலகிப் போனார்கள்.
    எல்லா ஜனங்களும் தீயோராய் மாறினார்கள். ஒருவன் கூட நல்லதைச் செய்யவில்லை.

சங்கீதம் 14:2-3

“கெட்டுப்போனது” என்ற  பதம் முழு மனிதகுலத்தையும் காண்பிக்கக்கூடிய ஒன்று.  அது நாம் மாறின நிலையை காண்பிப்பதால், சீர்கேடு ஆனது தேவனுடைய ரூபத்தில்’. நாம் உண்டாக்கப்பட்ட நிலையோடு சம்ப்ந்தப்பட்ட ஒன்று. இதன் பொருள் என்னவெனில், நம்முடைய கெட்டுப்போன நிலையானது நாமாக தேவனை சார்ந்திருக்கும் நிலையிலிருந்து விலகினதை காண்பிக்கிறது (“எல்லோரும்”, “தேவனை தேடும்” காரியத்தில், “பின் வாங்கிப்போனர்கள்”) நல்லதை செய்யாமல் விட்டதையும் அது காண்பிக்கிறது.

சிந்திக்கும் எல்வ்ஸ் (சிறுதேவதைகள்) மற்ற

 ஓர்க்குகள் பலவிதங்களில் முரட்டான ஜீவராசிகள்.  ஆனால் அவைகள் எல்ஃப்களின் சீர்கெட்ட சந்ததியினர்

இதனை நன்றாக புரிந்துகொள்ள, ஒரு எடுத்துக்காட்டிற்கு  லார்ட் ஒஃப் தெ ரிங்கஸ் மற்றும் ஹோபிட் திரைப்படத்தில் வரும் மத்திய பூமியின் ஓர்க்ஸை சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.  ஆனாலும் இந்த ஓர்க்குகள் சீர்கெட்ட எல்ஃபுகளின் சந்ததியிலிருந்து வந்தவை.

எல்ஃபுகள் ராஜரீகமும் கம்பீரமானவைகள்

by Sauron.ராஜங்கத்தின் கம்பீரம், ஒருமனப்பாடு மற்றும் இயற்கையோடு எல்புகளுக்குள்ள உறவை எல்லாம் பார்த்து (லிகலோசை நினைக்கும்போது) கெட்டுப்போன் ஓர்க்ஸ் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் எல்வஸாக இருந்து “கெட்டுப்போனவைகள்” என்பதை புரிந்துகொள்வது  மாத்திரமல்ல, இங்கே  மக்களை குறித்த என்ன சொன்னார்கள் என்கின்ற உணர்வையும் பெறுவீர்கள்.   தேவன் எல்வுகளை படைத்தார். ஆனால் அவைகள் ஓர்க்குகளாக மாறிவிட்டன.

மக்களுக்குள் காணப்படும் ஓர் உலகளாவிய சிந்தையோடு இது  சரியான விதத்தில் அமைகிறது.  கும்பமேளா விழாவில் சித்தரிக்கப்படும் பாவம் மற்றும் சுத்தமாக்குதலை குறித்த ஒரு விழிப்புணர்வு .  இங்கே நாம் பார்க்கும் ஒரு பார்வை மிகவும் அறிவுறைக்கேதுவான ஒன்று: வேதாகமம் மக்கள் உணர்வுள்ளவர்கள், தனித்தன்மை உடையவர்கள் மற்றும் சன்மார்க்கமுள்ளவர்கள் என்ற அடிப்படையில் ஆரம்பிக்கிறது. அதே சமயம், கேடுள்ளதாகவும் இருக்கிறது.  இது நம்மை குறித்த நாம் என்ன கவனிக்கிறோமோ அதன் அடிப்படையில் அமைகிறது. மக்களை குறித்த காரியங்களை எடைபோடுவதில் வேதாகமம் மிகவும் துல்லியமாகவே உள்ளது.  இந்தை சீர்கேட்டின் விளைவால் – நம்முடைய செயல்கள் நமக்குள் காணப்படும் உள்ளான சன்மார்க சுபாவத்துக்கு எதிராக இருக்கின்ற ஒரே காரணத்தினால், நமக்குள் இருக்கும் இந்த சன்மார்க சுபாவத்தை அடையாளம் காணாமலேயே நாம் போகக்கூடும்.  வேதாகம காலனி மனித பாதத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.   ஆனாலும், அது ஒரு வெளியரங்கமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:  தேவன் ஏன் நம்மை இவ்விதமாக படைத்தார் – ஒரு சன்மார்க திசைகாட்டி இருந்தும் அதற்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு கேடுகெட்ட வாழ்க்கை? பிரபல நாத்திகர் கிறிஸ்டபர் ஹிட்சன்ஸ் இப்படியாக குற்றங்கண்டுபிடிக்கிறார்:

“…இந்த சிந்தனைகளிலிருந்து மக்களை உண்மையிலேயே விடுவிக்கவேண்டும் என்று தேவன் விரும்பியிருப்பாரானால் (அதாவது, கேடான சிந்தனைகள்), அவர் வேறு விதமான ஜீவராசிகளை உண்டாக்க அதிக கவனம் எடுத்திருக்கவேண்டும்” கிறிஸ்டபர்  ஹிச்சன்ஸ், 2007.  தேவன் பெரியவர் அல்ல: மதம் எப்படி எல்லாவற்றையும் கெடுக்கிறது

பக்கம் 100

வேதாகமத்தை விமர்சிக்கவேண்டும் என்று அவர் அவசரப்பட்டதனால் தான், அவர் முக்கியமான ஒன்றை தவறவிடுகிறார்.  தேவன் நம்மை இவ்விதமாகவே உண்டாக்கினார் என்று வேதாகமம் நமக்கு எடுத்துசொல்லவில்லை.  ஆனால்,  ஆதி சிருஷ்டிப்பிலிருந்து இந்த இக்கட்டான நிலைக்கு வருவதற்கு பயங்கரமான ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கவேண்டும்.   நம்முடைய் சிருஷ்டிப்புக்கு பின்  மனித வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது.   முதல் மனிதர்கள், ஆதியாகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது போல், தேவனுக்கு விரோதமாக நடந்துகொண்டார்கள் – வேதாகமத்தின் முதல் மற்றும் முந்தைய புத்தகம் (வேத புஸ்தகம்), அந்த எதிர்ப்பின் விளைவாக அவர்களுக்கு ஒரு மாற்றம் உண்டானது, அவர்கள் கெட்டுப்போனார்கள்.   இந்த காரணத்தினாலேயே  நாம் இப்பொழுது தமஸ் அலல்து இருளில் இருக்கிறோம்.

மனுகுலத்தின் வீழ்ச்சி

மனித வரலாற்றின் இந்நிகழ்வு பொதுவாக வீழ்ச்சி  என்று அழைக்கப்படுகிறது.   முதல் மனிதன் ஆதாம் தேவனால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவன்.  தேவனுக்கும் ஆதாமுக்கும் இடையே ஓர் உடன்படிக்கை அலல்து ஒப்பந்தம் உண்டானது.  அது உண்மையுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்கின்றது போன்ற ஓர் திருமண ஒப்பந்தம்.  ‘நன்மை தீமை அறியத்தக்க மரத்திலிருந்து’     ஆதாம் புசித்தான் என்று வேதம் பதிவிடுகிறது. அந்த மரத்திலிருந்து புசிப்பதில்லை என்று ஒத்துக்கொண்ட பிறகும்கூட அவன் அதிலிருந்து புசித்தான்.  இந்த உடன்படிக்கை மற்றும் இந்த மரமும்கூட ஆதாம் தேவனுக்கு உண்மையாக இருக்க அல்லது இல்லாமல் இருக்கக்கூடிய ஒரு சுதந்திரமான தெரிவினை கொடுத்தது.   ஆதாம் தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே உண்டாக்கப்பட்டவன். தேவனோடுகூட ஒரு நெருங்கிய ஐக்கியத்தில் இருந்தவன்.  உட்காரவேமுடியாது என்கின்ற சூழ்நிலையில் நிற்கவேண்டும் என்கின்ற தெரிவு உனக்கு உண்டு என்று சொல்லுவது எவ்வளவு யதார்த்தமற்றதோ,  தேவனை குறித்த விஷயத்தில் ஆதாம் வெளிப்படுத்தின நட்பு மற்றும் நம்பிக்கை ஒரு தெரிவின் அடிப்படையில் உண்டானதே.  இந்த தெரிவு அந்த மரத்தின் கனியை புசிக்கக்கூடாது  எனும் அடிப்படையில் இருந்த ஒன்று.  ஆனால் ஆதாம் தேவனுக்கு விரோதமாக முரட்டாட்டம் செய்ய தீர்மானித்தான்.  தன்னுடைய முரட்டாட்டத்தின் மூலம் ஆதாம் ஆரம்பித்த இந்த காரியம்,  தலைதலைமுறையாக முடிவில்லாமல் இன்று மட்டும் தொடர்ந்து வருகிறது.   இதன் பொருள் என்ன என்பதை நாம்  அடுத்து பார்ப்போம்

தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே

புருஷாசுக்தா என்பது காலத்தின் தோற்றங்களுக்கு முன்பாகவே இருந்த ஒன்று என்பதையும்,  புருஷாவை பலியிடவேண்டும் என்கின்ற தேவனுடைய(பிரஜாபதி) சிந்தையை விளக்கக்கூடிய ஒன்றாகவும் இருந்தது எனப்தை கவனித்தோம். இந்த ஒரு தீர்மானத்திலிருந்தே, சகல சிருஷ்டிப்பும் – மனித சிருஷ்டிப்பு உட்பட –  தொடங்கிற்று .

மனுகுலத்தின் சிருஷ்டிப்பை குறித்து வேத புஸ்தகம் (வேதாகமம்) என்ன சொல்லுகிறது என்பதை கவனிப்போம். அப்போது வேதாகமம் இந்தை காரியத்தை குறித்த என்ன போதிக்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்வோம். .

 

26 அதன் பிறகு தேவன், “நாம் மனுக்குலத்தை நமது சாயலில் உருவாக்குவோம். மனிதர்கள் நம்மைப்போலவே இருப்பார்கள். அவர்கள் கடலில் உள்ள எல்லா மீன்களையும், வானத்திலுள்ள பறவைகளையும் ஆண்டுகொள்ளட்டும். அவர்கள் பெரிய மிருகங்களையும் தரையில் ஊரும் உயிரினங்களையும் ஆண்டுகொள்ளட்டும்” என்று சொன்னார்.

27 எனவே தேவன் தமது சொந்த சாயலிலேயே மனுகுலத்தைப் படைத்தார், தேவனுடைய சாயலாகவே அவர்களைப் படைத்தார். தேவன் அவர்களை ஆண் என்றும் பெண் என்றும் படைத்தார்

ஆதியாகமம் 1:26-27

“தேவனுடைய ரூபத்தில்”

மனிதன் “தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே” சிருஷ்டிக்கப்பட்டான் என்ற வாக்கியத்தின் பொருள் யாது?  இதன் பொருள், தேவன் இரண்டு கைகள், தலை போன்ற உடலுருப்புகளை கொண்ட ஒரு பிறவி என்று எடுக்கமுடியாது. சொல்லப்போனால், ஆழமான அளவில், மனிதர்களின் குணாதிசயங்கள் தேவனுடைய ஒரே வித குணாதிசயங்களிலிருந்து கிடைக்கப் பெற்றவை. உதாரணத்திற்கு, (வேதாகமத்தில்) தேவனுக்கும் (இயல்புவாழ்க்கையில்) மக்களுக்கும் ( அறிவுக்கூர்மை, உணர்ச்சிகள் மற்றும் சித்தம் உண்டு.  வேதாகமத்தில் சில சமயங்களில் தேவன் துக்கப்படுபவராக, வேதனைப்படுபவராக, களிகூறுபவராக சித்தரிக்கப்படுவதை  பார்க்கிறோம். மனிதர் அனுபவிக்கும் அதே உணர்வு ஓட்டங்கள். நாம்  நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் பல தெரிவுகளையும், தீர்மானங்களையும் எடுக்கிறோம்.  அதேபோல் தேவனும் வேதாகமத்தில் பல தெரிவுகளையும்  தீர்மானங்களையும் எடுக்கிறார்.  இல்லாத ஒன்றை சிந்தைக்கும் நம்முடைய திறனும் தேவனிடத்திலிருந்து வந்ததே.  நமக்கும் தேவனிடத்தில் காணப்படும் அறிவுக்கூர்மை, உணர்ச்சிகள் மற்றும் சித்தம் போன்ற திறன்கள் உண்டு. ஆகையால்தான் நாம் அவருடைய ரூபத்தின்படி உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.

ஆழ் நிலையில், நாம்  ஒரு உணர்வுள்ள, சுய உணர்வுள்ள,  “நான்” “நீ” என்ற அறிவுடைய பிறவிகள்.   நாம் ஆள்தத்துவமில்லாத “இவைகள்” அன்று. தேவன் நம்மை இவ்விதமாய் சிருஷ்டித்ததினாலேயே நாம் இப்படி உள்ளோம். இந்த அடிப்படை பார்வையில், பிரபலமான ஹாலிவுட் திரைப்படம் ஸ்டார் வார்ஸில் நாம் பார்க்கும்  எலலாம் தெய்வம் என்று கொள்கையின்படியான அள்தத்துவமற்ற “சக்தியை” போன்று சித்தரிக்கப்படவில்லை.   தேவனை பற்றிய இந்த மூல போதனையே மனிதர்கள் அறிவற்ற படைப்புகள் அன்று. அவர்கள் உணர்வுள்ள பிறவிகள் என்ற உண்மையை நமக்கு வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.

நாம் ஏன் கலைநயம் கொண்டவர்களாக உள்ளோம்

கலை மற்றும் நாடகத்தை நாமும்கூட விரும்புகிறோம்.  இயல்பாகவே நாம் பாராட்ட செய்கிறோம், நமக்கு அழகும்கூட தேவைப்படுகிறது.  நம்முடைய கண்களுக்கு புலப்படும் அழகையும் தாண்டி இசையும் இலக்கியமும் சேர்ந்த ஒன்று.  இசை நமக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை சிந்தித்து பாருங்கள் – நாம் எப்படி நடனமாட விரும்புகிறோம் என்பதையும் சிந்தித்து பாருங்கள்.  இசை நம்முடைய வாழ்க்கையை அவ்வளவாய் உயிர்ப்பிக்கிறது. நமக்கு நல்ல கதைகள் பிடிக்கும், அது நாவலாகவோ, நாடக வடிவிலோ அல்லது இன்று நாம் பொதுவாக பின்தொடரும் திரைப்படங்களாக இருந்தாலும்கூட.  கதையில் கதாநாயகர்கள், வில்லன்கள், நாடகமும் உண்டு.   பெரிய கதைகளில் கதாநாயகர்கள், வில்லன்கள் மற்றும் நாடகத்தை குறித்த கற்பனைகளில் நம்முடைய சிந்தையில் பற்றியெறிவதுண்டு.   தேவன் ஒரு கலைஞனாக இருப்பதாலும் அவருடைய ரூபத்தில் நாம் உண்டாக்கப்பட்டதாலும், நம்முடைய பொழுதுப்போக்குக்கும், நமக்கு உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டு, புத்துணர்வு பெற,  கலையை அதன் பல்வேறு வடிவங்களில் பயன்படுத்தி அதனை பாராட்டுவது மனிதனுக்கு இயல்பாய் தோன்றும் ஓர் காரியம்.

இது நாம் கேட்கவேண்டிய் ஓர் கேள்வி.  ஏன் நாம் இயற்கையில் கலைசிந்தை உடையவர்களாக உள்ளோம்?  நான் எப்பொழுதெல்லாம் இந்தியாவுக்குள் பயணம் செய்தேனோ, அப்பொழுதெல்லாம் மேற்கத்திய திரைப்படங்களை மிஞ்சும் இசை மற்றும் நடன காட்சிகளை கண்டு ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு.   பகிரங்க நாத்திகரும் மக்களின்  அறிவுக்கூர்மையை ஆராய்வதில் அறிவும் அனுபவமும் உடைய டேனியேல் டென்ண்ட்,  பொருள்சார் கொளையின் அடிப்படையில் இதற்கான பதிலை அளிக்கிறார்.

“இந்த ஆராய்ச்சியின் அதிகமான பகுதி இசையை ஒரு அனுமானத்துடனே எடுக்கிறது.  ஏன் இசை உள்ளது?  ஒரு சுருக்கமான பதில். அது உண்மையும் கூட.  அது ஏன் என்றால், நாம் அதை விரும்புவதால் அது உள்ளது.   ஆகையினால் அதிகதிமாய் அதனை நாம் உண்டாக்குகிறோம்.  ஆனால் நாம் ஏன் அதை விரும்புகிறோம்? அது அழகுள்ளதாய் இருப்பதனாலேயே.  சரி, அது ஏன் நமக்கு அழகானதாய் தோன்றுகிறது?  இது உண்மையில் ஒரு அருமையான உடலியல் ரீதியிலான கேள்வி.  ஆனால் அதற்கான பதில் இன்னும் கிடைக்கவில்லை (டேனிய டென்னட்.  மயக்கத்தை உடைப்பது:  மதம் ஓர் இயற்கையான அமசம்.

பக்கம் 43

மனிதனை குறித்த இந்த பொருள்சார்ந்த பார்வையானது, மனித சுபாவத்தின் இந்த அடிப்படை கேள்விக்கு எந்த ஒரு பதிலையும் அளிக்கவில்லை.   வேதாகத்தின் பார்வையில், தேவன் கலைதிறன் கொண்டவரும் கலைநயம் மிக்கவராகவும் உள்ளார்.  அவர் காரியங்களை அழகாக படைத்துள்ளார், அவர் அழகை இரசிக்கவும் செய்கிறார்.   அவருடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்ட நாமும் அப்படியே இருக்கிறோம்.

நாம் ஏன் சன்மார்க்கராக உள்ளோம்

இதனோடு, தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்டது எல்லா கலாச்சாரங்களிலும் காணப்படும் இயற்கையான சன்மார்க்க திறனை விளக்கக்கூடிய ஒன்றாக உள்ளது.  அதனை நாம் குரு சாய்பாபாவின் சன்மார்க போதனைகளில் குறிப்பிட்டுள்ளோம். நாம் தேவனுடைய ரூபத்தின்படி உண்டாக்கப்பட்டதாலும், சன்மார்க் வாழ்வியல் அவரின் இன்றியமையாத  ஒரு பங்காக இருப்பதாலும்,  ஒரு திசைகாட்டும் கருவி எப்படி காந்தத்தின் அடிப்படையிலான வடக்கு நோக்கி உள்ளதோ, “பரவாயில்லை”, “நல்லது”. “சரி” போன்ற காரியங்களை குறித்த விஷயத்திலும் அவர் எவ்விதமாய இருக்கிறாரோ நாமும் அவ்விதமே இருக்கிறோம்.  ஏதோ மதவைரக்கியம் கொண்டவர்கள் மட்டுமே இப்படி உள்ளார்கள் என்றில்லை – எல்லாரும் இப்படிதான்.  இதனை அடையாளங்காணாமல் போகும்போது பல்வேறு தவறான புரிதல்களுக்கு இடங்கொடுத்துவிடும்.  அமெரிக்க நாட்டின் பொருளாதார நிபுணர் சாம் ஹாரிஸ் அவர்கள் வைத்த சவாலை உதாரணமாக எடுங்கள்.

மதரீதியிலான நம்பிக்கை நமக்கு சன்மார்க்கத்தின் ஒரே மெய்யான அடித்தளத்தை அமைக்கிறது என்ற நீங்கள் நம்புவது சரியென்றால்,  நாத்திகர்கள் விசுவாசிகளை காட்டிலும் சன்மார்க்கத்தில் குறைந்தவர்கள் என்று ஆகும்” சாம் ஹாரில் 2005-கிறிஸ்தவ் தேசத்திற்கு ஓர் கடிதம்

பக்கம் 38-39

ஹாரிஸின் கூற்று முற்றிலும் தவறானது.    சன்மார்க்க நெறிமுறைகளை குறித்த நம்முடைய உணர்வு, தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்டதனாலேயே வருகிறது.  மதத்தை பற்றிக்கொண்டிருப்பதனாலன்று.   ஆகையினால் தான் நாத்திகர்களும், நம்மைப் போன்று இந்த சன்மார்க்க நெறி உணர்வு உண்டு. ஆனால்,  நாத்திகத்தின் சிக்கல் என்னவெனில், நமக்கு ஏன் இந்த சன்மார்க்க உணர்வு இருக்கிறது என்பதை அவர்களால் சொல்லமுடியாது என்பதே.  ஆனால் நம்மை பொறுத்தவரையில் நாம் தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கபட்டுள்ளதால், இதனை விளக்குவது நமக்கு எளிமையான, நேர்மறையான ஒன்று.

நாம் ஏன் உறவுமுறையை கொண்டாடுகிறோம்

வேதத்தின் அடிப்படையில், நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளுவதில் இருக்கும் முதல் புள்ளி, நாம் தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதை அறிந்துகொள்வதாகும். இதன் காரணமாகவே, நாம் தேவன் யார் (வேதத்தில் அவரை ப்ற்றி வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள காரியங்களின் மூலம்) என்கின்ற விஷயத்தில் ஓர் உட்பார்வை பெறுகிறோம் அல்லது மக்கள் (செய்ல்பாடுகளை கவனித்தல் அல்லது பிரதிபலிப்புகள்) மூலம் நாம் இந்த உட்பார்வை அடைகிறோம்.  உதாரணத்திற்கு,  உறவுகளை குறித்த காரியத்தில் மக்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை பிரதிபலியுங்கள்.   ஒரு நல்ல படத்தை பார்பப்து நல்லதே. ஆனாலும் அந்த திரைபடத்தை ஒரு நெருங்கிய நண்பனோடு பார்ப்பது ஒரு முற்றிலும் வித்தியாசமான அனுபவம் அன்றோ.   நம்முடைய அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொள்ள நாம் நணப்ர்களை தேடுகிறோம்.  அர்த்தமுள்ள நட்புகள் மற்றும் அர்த்தமுள்ள உறவுகள் நம்முடைய நலமுடைமைக்கு முக்கியமானவைகள். மாறாக, தனிமை மற்றும்/அல்லது உடைந்த குடும்ப உறவுகள் மற்றும் நட்புறவுகளில் சிதைவு நமக்கு அழுத்தத்தை கொண்டுவருகிறது.   மற்றவர்களோடு நமக்கு உள்ள உறவில் நாம் நடுநிலை உணர்வை கொண்டவர்களோ அல்லது மற்றவர்களுடன் பாராட்டும் உறவில் நாம் அசையவே அசையாதவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது.   பாலிவுட் (இந்திய) திரைப்படங்கள் மிகவும் பிரபலமாவதற்கான காரணம் அவைகள் கதாப்பாத்திரங்களுக்கு இருக்கும் உறவுமுறைகளுக்கு முக்கியத்துவம்  கொடுப்பதாலே (காதலர்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள்).

இப்போதும், நாம் தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாகப்பட்டிருப்போமானால், உறவைக் குறித்த அதே முக்கியத்துவத்தை  நாம் தேவனிடம் எதிர்பார்ப்போம்.  ஆம் அதை எதிர்பார்ககவும் செய்கிறோம். வேதம் சொல்லுகிறது, “தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்….” (1 யோவான 4:8).  நாம் அவர்மேல் வைக்கும் அன்பை குறித்தும், பிறர்மேல் பாராட்டும் அன்பை குறித்தும் அதிகமாய் எழுதப்பட்டுள்ளது – சொல்லப்போனால், இயேசு கிறிஸ்துவினால் அவைகள் இரண்டு மிக முக்கியமான கட்டளைகள் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அன்பு என்று சொல்லும்போதே அது உறவின் அடிப்படையில் இருக்கின்ற ஒன்றாகவே இருக்கும்.  அது ஏனெனில், அன்புகூரும்  ஒருவருக்கு (நேசர்(அ)காதலன்) அன்பூகூரப்படவேண்டிய ஒரு நபர் (காதலி) இருக்கவேண்டும்.

ஆதலால், நாம் தேவனை ஒரு நேசராக எண்ணவேண்டும்.  ஒருவேளை நாம் அவரை “காரியங்களை நடத்துபவர்”, “முதல் காரணி”, “சர்வஞானமிக்க தேவன்”, “ஆசீர்வதிக்கும் பிறவி” அல்லது ஒரு “ஆள்தத்தவமைல்ல ஆத்மன்” என்று எடுப்போமானால், நாம் வேதாகமத்தின் தேவனை பற்றி சிந்திக்கவில்லை – மாறாக நம்முடைய சிந்தையில் நாம் நமக்கென்று ஒரு தெய்வத்தை வடிவமைத்துக்கொண்டோம்.  இவர் இந்த எல்லா பதவிளக்கங்களுக்கும் உரியவர் என்றாலும், உறவுமுறையில் அவர் மிகவும் பாசமும் பற்றும் கொண்டவராக சித்தரிக்கப்படுகிறார். அவரிடத்தில் ‘அன்பு ‘ உண்டு என்று சொல்லவில்லை.  அவரே “அன்பாக” உள்ளார். மக்களுடன் தேவன் பாராட்டும் உறவை குறித்து வேதம் சொல்லும் இரண்டு முக்கியமான உவமானங்கள், தகப்பன் தன் பிள்ளைகளிடம் காட்டும் அன்பு,  கணவன் மனைவியிடன் காட்டும் அன்பு.  இவைகளை இரண்டுமே பாசமும் பந்தமும் இல்லாத தத்துவரீதியிலான, “முதல் காரண”  ஒப்புமைகள் அன்று. மாறாக, மனித உறவுமுறைகளிலே மிகவும் ஆழமான, மிகவும் நெருக்கமானவைகள்.

இதுவே நாம், இதுவரையில், ஏற்படுத்தியுள்ள  அஸ்திபாரம்.   சிந்தை, உணர்ச்சிகள் மற்றும் சித்தத்தை தன்னகத்தே கொண்ட் தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே மக்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளனர்.  நாம் உணர்வுள்ளர்கள், சுயவிழிப்புள்ளவர்கள். 

நாம் சன்மார்க்க பிறவிகளாக இருப்பதால்  “எது சரி மற்றும் நியாமானது” மற்றும் எது அப்படியாக இல்லை என்பதை பற்றிய ஒரு உள்ளான திசைகாட்டுதல் நமக்குள் உள்ளது.   அழகு, நாடகம், கலை மற்றும் கலையை அதன் எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் அதனை மெருகூட்டும், அதனை மெச்சிக்கொள்ளும் ஒர் உள்ளான திறன நமக்குள் காணப்படுகிறது.  தேவன் இவ்வளவாகவே இருக்கிறார். தேவனுடைய ரூபத்தில் நாம் உண்டாக்கப்பட்டுள்ள இப்படியாகவே இருக்கிறோம்.  இதற்கான அடித்தளத்தை அமைக்கையில், குறைந்தபட்ட இவைகள் யாவுமே நம்மை குறித்த நாம் கவனித்த காரியங்களோடுகூட ஒத்துப்போகிறது.  இன்னும் சில கடினமான காரியங்களை குறித்து நம்முடைய அடுதத பதிவில்   நாம் கவனிபோம்.

புருஷாவின் தியாகபலி: எல்லாவற்றின் ஆரம்பம்

 verses 3&4ிப்பின்பு புருஷாசுக்தா தன் கவனத்தை புருஷாவின் குணாதிசயங்களிலிருந்து  புருஷாவின் பலிக்கு திருப்புகிறது.   வசனம் 6 மற்றும் 7 இதனை இப்படியாக  சொல்கிறது.  (சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்புகளும்,  புருஷசுக்தாவை குறித்த அநேக சிந்தனைகள் ஜோசப் படிஞ்சரகேரா அவர்கள் எழுதியுள்ள பண்டைய வேதங்களில் கிறிஸ்து  என்று நூலை வாசித்ததின் மூலம் நான் அறிந்துகொண்டவை 346-pp, 2007

புருஷசுக்தாவின் 6 மற்றும் 7 வசனங்கள்

அங்கில மொழிப்பெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்பு
தேவர்கள் புருஷாவை ஒரு பலியாக படைத்தபோது வசந்தகாலம் உருகிய வெண்ணையை போன்றும், கோடைக்காலம்  எரிபொருளாகவும், இலையுதிர்காலம் காணிக்கையாகவும் மாறிற்று.  அதியில் தோன்றின  புருஷாவை வைக்கோலை போல் ஒர் பலி பொருளாக தெளித்தனர்.  தேவர்கள், குருக்கள், ஞானதிருஷ்டிகர்கள் அவரை ஓரு பலியாக படைத்தார்கள்.  யத்புருசேனா ஹவிசா தேவா யஜ்னம் அதன்வதா வசன்தோ அஸ்யாசித் அஜ்யம் க்ரிஷ்மா இத்மா சரதாவிஹ் தம் யஜ்னம் பர்ஹிசி ப்ரவுக்சன் புருஷம் ஜதம்கிரதாஹ் தேனா தேவா அயாஜந்தா சதயா ரஸ்யாச் கா யே

எல்லாமே உடனடியாக தெளிவுள்ளதாக இல்லாவிடினும்,  எது தெளிவாக உள்ளதென்றால், நம்முடைய கவனம் புருஷாவின் பலியின்மேல காணப்படுகிறது.   பண்டைய வேதாகம விரிவுரையாளர் சயனச்சார்யா இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

“ரிஷிக்கள் – பரிசுத்தவான்களும் தேவர்களும் – பலி பொருளான புருஷாவை பலி மிருகத்தை போல் ஒரு  கோலின் மீது கட்டி தங்களுடைய சிந்தையில் அவரை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தனர்” 

ரிக் வேதம் 10.90.7

வசனங்கள் 8 மற்றும் 9 “தஸ்மத்யாநட்சர்வாஹுதா…” என்ற வாக்கியத்தோடு ஆரம்பிக்கிறது.  அதனுடைய பொருள் என்னவெனில், தனக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் புருஷா பலியாக ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டார் – அவர் ஒன்றையும் தக்கவைக்கவில்லை.  பலிகொடுப்பதில் புருஷா கொண்டிருந்த அதீத வாஞ்சையை இது வெளிப்படுத்துகிறது.  அன்பின் மூலமே, ஒன்றையும் தக்கவைக்காமல்,  ஒருவர் மற்றவருக்கு தங்களை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுக்க முடியும்.  இயேசு கிறிஸ்து வேதாகமத்தில் சொன்னதுபோல்

ஒருவன் தன் சிநேகிதருக்காகத் தன் ஜீவனைக் கொடுக்கிற அன்பிலும் அதிகமான அன்பு ஒருவரிடத்திலுமில்லை

யோவான் 15:13

 இயேசு கிறிஸ்துவானவர் தன்னை சிலுவைபலிக்கு முழுமனதுடன் ஒப்புக்கொடுக்கையில் இதனை சொன்னார்.  புருஷாவின் பலிக்கும் இயேசு கிறிஸ்துவுக்கும் ஏதாகிலும் தொடர்புண்டா?  (நாம் இதுவரையில் கவனிக்காத ஒன்றை) புருஷாசுக்தாவின் 5-வது வசனம் சொல்லுகிறது (நமக்கு ஒரு விடயத்தை அளிக்கிறது – ஆனால் அந்த விடயம் விளங்கிடமுடியாத ஒன்று .  இங்கே வசனம் 5-ல்

புருஷாசுக்தாவின் 5-ம் வசனம்

ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிபெயர்ப்பு
அதிலிருந்து – புருஷாவின் ஒரு பகுதியிலிருந்து – அண்டசராசாரம் உருவானது. சர்வவியாபியாக மாறின புருஷாவின் இருக்கையாக அது உறுபெற்றது தஸ்மத் விராலஜயாதா விராஜோ ஆதி புருஷா சஜாதோ அத்யாரிக்யாதா பஸ்காத்பூமிம் அதோ புராஹ்

புருஷசுக்தாவின்படி, புருஷா ஆதியில் பலியிடப்பட்டவர். அதுவே அண்டசராசரத்தின் சிருஷ்டிப்பாக அமைந்தது.  ஆகையால்,  இந்த பலியை பூமியில் நிறைவேற்றமுடியாது. ஏனெனில், இந்த பலிதான் பூமியை உருவாக்கியது.  வசனம் 13 மிகவும் தெளிவாக புருஷாவின் பலியினால் உண்டான சிருஷ்டிப்பு என்பதை நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது சொல்கிறது.

புருஷாசுக்தாவின் 13-வது வசனம்

ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிபெயர்ப்பு
சந்திரன் அவருடைய சிந்தையில் பிறந்தது.   சூரியன் அவருடைய கண்களிலிருந்து வந்தது.   மினனல், மழை, நெருப்பு அவருடைய வாயிலிருந்து வந்தது.  அவருடைய சுவாசத்திலிருந்து காற்று பிறந்தது.  சந்தரமா மானசோ ஜாதச் காக்சோ சூர்யோ அஜாயதா முகஹத் இந்திரா ஸ்கா அக்னிஸ்கா பிரனாத் வாயூர் அஜயாதா

 வேதாகமத்தை குறித்த ஒரு ஆழமான புரிதலிலே தான் எல்லாம் தெளிவாகிறது.  ரிஷி (தீர்க்கத்தரிசி) மீகாவின் எழுத்துக்களை வாசிக்கும்போது இதனை நாம் தெளிவாக பார்க்கிறோம்.  அவர் கி.மு.750 ஆண்டில் வாழ்ந்தார்.   இயேசு கிறிஸ்து வருவதற்கு ஓர் 750 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இவர் வாழ்ந்தவரானாலும்,  அவர் பிறக்கபோகும் நகரத்தை  சுட்டிகாட்டினார். அவர் சொன்ன தீர்கத்தரிசனம்:

எப்பிராத்தா என்னப்பட்ட பெத்லகேமே, நீ யூதேயாவிலுள்ள ஆயிரங்களுக்குள்ளே சிறியதாயிருந்தும், இஸ்ரவேலை ஆளப்போகிறவர் உன்னிடத்திலிருந்து புறப்பட்டு என்னிடத்தில் வருவார்; அவருடைய புறப்படுதல் அநாதி நாட்களாகிய பூர்வத்தினுடையது.

மீகா 5:2

ஆளுபவர் (அல்லது கிறிஸ்து) பெதலகேமிலிருந்து வருவார் என்று மீகா தீர்க்கத்தரிசனம் உரைத்தார்.  750 ஆண்டுகள் கழித்து இயேசு கிறிஸ்து இந்த தரிசனத்தை நிறைவேறுதலாய் இயேசு கிறிஸ்து பெதல்கேமில் பிறந்தார்.  சத்தியத்தை தேடுவோர் பொதுவாக மீகா உரைத்த தீர்க்கத்தரிசனத்தின் இந்த பகுதியின் மீதே கவனத்தை பதிப்பார்கள்.  ஆனாலும், வரப்போகிறவரின் பூர்வீகத்தை குறித்த பதவிளக்கத்தின் மீது  நாம் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.   மீகா வருங்கால வருகையை முன்னறிவிக்கிறார்.   ஆனாலும் வரப்போகிறவரின் பூர்வீகம் கடந்தகாலத்தில் ஆழமாக பதிந்துள்ளது என்கிறார். அவருடைய புறப்படுதல் அநாதி நாட்களாய் பூர்வத்தினுடையது.  வரப்போகிறவரின் பூர்வீகமானது பூமியில் அவர் தோன்றும் நாளுக்கு முன்பானது!  எவ்வளவு தூரம் வரைக்கும் இந்த “பூர்விகம் போகிறது?”.   இது “நித்திய நாட்கள் மட்டுமாக போகிறது”.   வேதபுத்தகத்தில் காணப்படும் மற்ற எல்லா மெய்யான அறிவின் அதை நமக்கு மேலும் தெளிவுப்படுத்துகிறது.   கொலோசேயர்  1:15, அப்போஸ்தலர் பவுல் (கி.பி.50-ல் எழுதியவர்) இயேசுவை பற்றி சொன்ன காரியம்:

அவர் அதரிசனமான தேவனுடைய தற்சுரூபமும், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் முந்தின பேறுமானவர்

கொலோசேயர் 1:15

இயேசு காணக்கூடாத தேவனுடைய சொரூபமாகவும் எல்லா படைப்புகளுக்கும் முந்தின பேறுமானவராகவும் உள்ளார்.   வேறு விதத்தில் சொன்னால்,  இயேசுவின் அவதாரம் வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நடந்தாலும் (கி.மு. 4 – கி.பி.33), எந்தவொன்றும் உருவாகும் முன்பே அவர் இருந்துள்ளார் – நித்திய நித்தியமான காலம்.   தேவன் (பிரஜாபதி) நித்திய  காலமாய் வாழ்ந்துவருவதால், அவருடைய ‘ரூபமான’ இயேசுவும் என்றென்றும் வாழ்பவராகவே இருக்கவேண்டும்.

உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பே இருந்த பலிஎல்லாவற்றின் ஆரம்பம்

அவர் நித்திய காலமாய் இருப்பவர் மாத்திரமல்ல,  இந்த ரிஷி (தீர்கத்தரிசி) யோவான் ஒரு பரலோக தரிசனத்தில் இந்த இயேசு இவ்வண்ணமாக சித்தரிக்கப்பட்டதை காண்கிறார்.

உலகத்தோற்றமுதல் அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியினுடைய…

வெளி 13:8

இது ஒரு முரண்பாடா?  இந்த இயேசு கி.பி. 33-ல் கொல்லப்பட்டவர் தானே? அப்போது அவர் கொல்லப்பட்டிருப்பாரானால்,  எப்படி அவர் உலகத்தின் தோற்றத்திலேயே கொல்லப்பட்டிருக்கூடும்? இந்த முரண்பாட்டிலே தான் நாம் புருஷாஸ்குதாவும் வேத புஸ்தகமும் ஒரே காரியத்தை விளக்குவதை நாம் பார்க்கிறோம். புருஷாசுக்தா சொல்வது யாதெனில், “புருஷாவின் பலி ஆதிமுதற்கொண்டே இருந்தது”. வேதங்களில் கிறிஸ்து ” என்கின்ற அவருடைய நூலில் ஜோசப் படிஞ்சரகேரா குறிப்பிடுவது என்னவென்றால் புருசசுக்தா பற்றிய சமஸ்கிருத விரிவுரை, புருஷாவின் பலி என்பது அதியிலிருந்தே தேவனுடைய இருதயத்தில் இருந்த ஒன்று (சமஸ்கிருத வார்த்தை “மனசாயகம்என்ற வார்த்தையை அவர் இப்படியாக மொழிபெயர்த்துள்ளார்).   சமஸ்கிருத அறிஞர்  N J ஷிண்டே அவர்கள் ஆரம்பத்தில் சொன்னது  என்னவென்றால் இந்த பலியானது ஆரம்பத்தில் ஒரு ‘மனதளவில் அல்லது அடையாளரீதியில்’ குறிப்பாக இருந்தது என்பதே.*

இப்போதும் புருஷசுக்தாவின் இரகசியம் தெளிவாகிறது.  புருஷா தேவனும், நித்திய நித்திய காலத்திலிருந்து தேவனுடைய ரூபமாகவும் இருந்துவருகிறார்.  அவர் மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் முதற்பேறானவர்.  அவரே சிருஷ்டிப்பின் முதலானவர்.   சர்வஞானம் படைத்த தேவன் மனுகுலத்தின் சிருஷ்டிப்புக்கு ஒர் பலி அவசியப்படும் என்பதை அறிந்திருந்தார் – அவரால் கொடுக்கக்கூடிய  எல்லாமே அதற்கு தேவைப்படும் – பாவத்திலிருந்து கழுவப்படுவதற்கு அல்லது சுத்தீகரிக்கப்படுவதற்கு தேவையான பலிபொருளான புருஷா அவதரிக்கவேண்டும். இந்த கட்டத்தில் தான் தேவன் தீர்மானிக்கவேண்டிய ஓர் கட்டத்தில் இருந்தார்.  இந்த அண்டசராசரைத்தையும் மனுகுலத்தையும் படைக்கவேண்டுமா? கூடாதா? என்ற தீர்மானம்.  அந்த தீர்மானத்தில், தன்னையே பலியாக கொடுப்பதற்கு புருஷா முன்வந்தார்.  சிருஷ்டிப்பின் பணியும் தொடர்ந்தது.   ஆதலால், மனதளவில், அல்லது தேவனுடைய இருதயத்தில் வேதபுத்தகம் நமக்கு சொல்வதுபோல் புருஷா “உலகத்தின் தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே” வெட்டப்பட்டார்.

அந்த தீர்மானம் எடுத்ததும் – காலங்களின் தோற்றத்திற்கு முன்பே – தேவன் (பிரஜாபதி – சிருஷ்டிபின் தேவன்)  காலத்தையும், அண்டசராசரத்தையும் மனுகுலத்தையும் படைக்கத் தொடங்கினார்.   ஆகையால், புருஷாவின் இந்த தன்னார்வ பலி இந்த “அண்டசராசரம் உருவாக காரணமாக அமைந்தது (வசனம் 5) சந்திரன், சூரியன், மின்னல் மற்றும் மழை (வச 13)உருவாகவும்,  காலம் உருவாகவும் (வசனம் 6-ல் காணப்படும் வசந்தகாலம், கோடைக்காலம் மற்றும் இலையுதிர் காலம் ஆரம்பிக்க).  புருஷா இவைகள் எல்லாவற்றிற்கு முதற்பேரானவர்.

புருஷாவை பலியிட்ட தெய்வங்கள் எவை?

ஆனால் ஒரு புதிருக்கு விடை இல்லை.   புருஷசுக்தாவின்6-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது,  தெய்வங்கள் (தேவர்கள்) புருஷாவை பலிகொடுத்தார்கள் என்று?  யார் இந்த தெய்வங்கள்?   வேதாகமம் இதனை நமக்கு விளக்குகிறது.   ரிஷிக்களில் ஒருவரான தாவீது கி.மு.1000 அண்டுக்கு முன் புனித பாடல் ஒன்றை எழுதினார். அந்த பாடல் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் பற்றி தேவன் (பிரஜாபதி) பேசினவைகளை வெளிப்படுத்துகிறது.

“நீங்கள் தேவர்கள் என்றும், நீங்களெல்லாரும் உன்னதமானவரின் மக்கள் என்றும் நான் சொல்லியிருந்தேன்.”

சங்கீதம் 82:6

1000 வருடங்களுக்கு பின் இயேசு கிறிஸ்து ரிஷி தாவீது எழுதின இந்த புனித பாடலை பற்றி விமர்சிக்கும் போது சொன்னது என்னவென்றால்:

 இயேசு அவர்களுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: தேவர்களாயிருக்கிறீர்கள் என்று நான் சொன்னேன் என்பதாய் உங்கள் வேதத்தில் எழுதியிருக்கவில்லையா?  தேவவசனத்தைப் பெற்றுக்கொண்டவர்களை தேவர்கள் என்று அவர் சொல்லியிருக்க, வேதவாக்கியமும் தவறாததாயிருக்க, பிதாவினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டும், உலகத்தில் அனுப்பப்பட்டும் இருக்கிற நான் என்னை தேவனுடைய குமாரன் என்று சொன்னதினாலே தேவதூஷணஞ் சொன்னாய் என்று நீங்கள் சொல்லலாமா?

யோவான் 10:34-36

இயேசு கிறிஸ்துவானவர் ரிஷி தாவிது பயன்படுத்தின “தேவர்கள்” என்ற வார்த்தையை உண்மை என்று உறுதிசெய்கிறார்.  எந்தவிதத்தில் இது அப்படியாகும்?   வேதாகமத்தில் காணப்படும் சிருஷ்டிப்பின்  கதையில் நாம் தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்டோம் (ஆதியாகமம் 1:27) என்று பார்க்கிறோம்.   ஆக, ஒருவிதத்தில், நாம் தேவனுடைய ரூபத்தில் உண்டாக்கப்பட்டதினால் நாம் தேவர்கள் என்று கருதப்படவேண்டும்.  ஆனால் வேதாகமம் இதனை மேலும் தெளிவுப்படுத்துகிறது.  புருஷாவின் இந்த பலியினை ஏற்றுகொள்பவர்கள் எல்லாம்

தமக்குமுன்பாக நாம் அன்பில் பரிசுத்தமுள்ளவர்களும் குற்றமில்லாதவர்களுமாயிருப்பதற்கு, அவர் உலகத்தோற்றத்துக்கு முன்னே கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மைத் தெரிந்துகொண்டபடியே,பிரியமானவருக்குள் தாம் நமக்குத் தந்தருளின தம்முடைய கிருபையின் மகிமைக்குப் புகழ்ச்சியாக,

எபேசியர் 1:4-5

பிரஜாபதிபுருஷா உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பாகவே புருஷாவை ஓரு பூரண பலியாக படைக்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தபோது, தேவனும் மக்களை தெரிந்தெடுத்தார்எதற்காக அவர்களை அவர் தெரிந்தெடுத்தார்?   அது மிக தெளிவாக சொல்கிறது, அவருடைய குமாரர்களாய் இருப்பதற்கே!

இன்னொரு விதத்தில் சொன்னால், வேதாகமத்தின் படி, தேவன் தாமே தன்னை முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்து, ஓர் பூரண பலியாக மாறின காரணத்தினால், அந்த பலியின் நிமித்தம், மனுஷர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக மாற தெரிந்துகொள்ளபட்டார்கள்.  அந்த முழு  உணர்வில் பார்ப்போமேயானால் நாம் “தேவர்களே”.     (இயேசு கிறிஸ்து முன்னே சொன்னதின் பிரகாரம்) ‘யாருக்கு கர்த்தருடைய வார்த்தை  வந்ததோ- யார் அவருடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டார்களோ அவர்களுக்கு இது பொருந்தும்.  அப்படியானால்,  எதிர்கால தேவப்பிள்ளைகளின் தேவையே புருஷாவை பலிக்கு உட்படுத்தியது.   புருஷாசுக்தாவின் 6-வசனம் சொல்வது போல், “புருஷாவை ஒர் பலிகாணிக்கையாக படைத்து தேவர்கள் பலி செலுத்தினார்கள்”. புருஷாவின் பலியே நம்முடைய் சுத்தீகரிப்பாக மாறியது.

புருஷாவின் பலிபரலோகத்திற்கான வழி

ஆகையால் பண்டைய புருஷசுக்தாவின் ஞானம்  மற்றும் வேதபுத்தகம், இவ்விரண்டிலும்  தேவனுடைய திட்டம் வெளிப்படுவதை பார்க்கிறோம்.  இது ஒரு ஆச்சரியமான திட்டம் – நாம் கற்பனையே செய்யமுடியாத ஓர் திட்டம்.  இது நமக்கும் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று.  புருஷாசுக்தாவின் 16-வது வசனம் இப்படியாக முடிகிறது.

ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிபெயர்ப்பு
தேவர்கள் புருஷாவை பலியாக கொடுத்தார்கள். இதுவே ஆரம்பத்தில் இருந்த கோட்பாடு இதன் மூலம் முனிவர்கள் பரலோக பதவியை அடைந்தார்கள்.   யஜ்னேனா யஜ்நமாஜயந்தா தேவ்ஸ்தானி தர்மானி பிராத்மான்யாசன் தேஹா நாகாம் மஹிமனாஹ சகாந்தா யாத்ரா பூர்வே சத்யா சாந்திதேவா

ஒரு முனிவரை “புத்தியுள்ள” மனிதன் அல்லது ஞானி எனலாம்.  பரலோகத்தை நாடுவது புத்தியுள்ள தீர்மானமே.   அது நம்முடைய எல்லைக்கு அப்பார்ப்பட்டதன்று.  அது முடியாத காரியமும் அன்று.  சன்னியாசம் பூண்டு தங்கள் சரீரத்தை ஒடுக்கி கட்டுப்படுத்தி எந்நேரமும் மந்திரங்களை தியானித்துக்கொண்டே இறைவனை பூஜிப்பவர்களுக்கு  மட்டுமே சொந்தமான இடமும் இல்லை.   அது குருமார்களுக்கே உரிய இடமாகவும் எடுக்கமுடியாது.  மாறாக, இயேசு கிறிஸ்து எனும் அவதாரத்தில் புருஷாவினால் வழங்கப்பட்ட ஒரு வழி.

புருஷாவின் பலிபரலோகத்திற்கு செல்ல வேறு வழி இல்லை

சொல்லப்போனால், இந்த காரியம் மட்டுமே நமக்கு கொடுக்கப்படவில்லை.  புருஷசுக்தாவின்  வசனங்கள் 15 மற்றும் 16-ல் சயனாச்சார்யாவின் சமஸ்கிருத விரிவுரை இப்படியாக சொல்லுகிறது

ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்பு
இதை அறிந்தவன் மரணமில்லா நிலையினை அடைகிறான்இதை தவிர வேறு வழி அறியப்படவில்லை  தமவே வித்வானம்ரத இஹா பஹவதி நன்யா பந்தா அயன்யா வேத்யாதே

சாவாமையை அடைய வேறு வழியில்லை! மெய்யாகவே காரியங்களை தெளிவாக படிப்பது நல்லது.  இதுவரையில் நாம் வேத புத்தகத்தை (வேதாகமம்) ஆலசிபார்த்து அது எப்படி புருஷாசுக்தாவில் சொல்லப்பட்டுள்ள தேவன், மனுகுலம் மற்றும்  யதார்த்தத்தை குறித்த கதையுடன் பிண்ணிப் பிணைந்துள்ளதை கவனிக்கிறோம். ஆனால் நாம் இந்த கதையினை அழமாகவோ அல்லது ஒரு அகரவரிசையிலோ கவனிக்கவில்லை.  ஆகையினால்,  ஆரம்பித்திலிருந்து, இந்த வேதபுஸ்தகமாகிய வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து அறிவதற்கு, சிருஷ்டிப்பை கற்றுகொள்வதற்கு, புருஷாவை குறித்த இந்த பலிக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை அறிந்துகொள்வதற்கும், மனுவின் வெள்ளத்தால் (வேதாகமத்தில் நோவா)இந்த உலகத்திற்கு என்னவானது  மற்றும் உலகநாடுகள்  மரணத்தினின்று நம்மை விடுவிக்கக்கூடிய பூரண பலி என்ற இந்த வாக்குத்தத்தத்தை எப்படியாக கற்றுக்கொண்டது, கைக்கொண்டது  என்பதை அறிவதற்கும் இது உதவியாக இருக்கும். மெய்யாகவே இது படிக்கவேண்டிய, அறியவேண்டிய ஒன்று.

வசனம் 3 மற்றும் 4 – புருஷாவின் அவதாரம்

புருஷசுக்தாவின்  வசனம் 2- இப்படியாக தொடர்கிறது (புருஷசுக்தாவை குறித்த சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்புகள் மற்றும் ஏனைய சிந்தனைகள் யாவும் ஜோசப் படிஞ்சரகேரா (பக்கம் 346, 2007) அவர்கள் எழுதின பண்டைய வேதங்களில் கிறிஸ்து  எனும் நூலை வாசித்ததம் மூலம் பெற்றுக்கொண்டது.

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு சமஸ்கிருத ஒலிபெயர்ப்பு
சிருஷ்டிப்பு புருஷாவின் மகிமை – அவருடைய மாட்சிமை அவ்வளவு பெரியது. இன்னும் அவர் இந்த சிருஷ்டிப்பை விட பெரியவர்.  புருஷாவின் நான்கில் ஒரு பங்கு ஆள்த்தத்துவம்  உலகத்திலே உண்டு.  அவரில் நான்கில்  மூன்று பங்கு  இன்னும் நித்திய பரலோகத்தில் வாசம் பன்ணுகிறது.   தம்முடைய நான்கில் மூன்று பங்குடன் புருஷா பரலோகத்திற்கு ஏறினார்.   அவருடைய நான்கில் ஓரு பங்கு இப்புவியில் பிறந்தது. அதன் மூலமாக அவர் எல்லா ஜீவராசிகளுக்குள்ளூம் ஜீவனை உற்பத்தி செய்தார்  ஏடவன் அஸ்ய மஹிமா அதோ ஜ்வாய்ம்சா புருஷாபடோ-ஆ
ஸ்யா விஸ்வா பூ தனி திரிபாத் அஸ்யாம்ரதம் திவிதிரிபாத் உர்தியா உதயட் புருஷா படவு அசியேஹா அ பஹாவத் புனாஹ் ததோ விஸ்வான்வி அக்ரமாத் சசானனசானே அபிஹி      

இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள உருவகத்தை புரிந்துகொள்வது கடினமான ஒன்றாக உள்ளது.   ஆனாலும் இந்த வசனங்கள் புருஷாவின் மகத்துவம் மற்றும் மாட்சிமையை காண்பிக்கக்கூடிய ஒன்றாக உள்ளது.   அவர் சிருஷ்டிப்பு அல்லது படைப்பினும் சிறந்த ஓர் நபராக விளங்குகிறார் என்பது நமக்கு தெளிவாகிறது.   அது மாத்திரமல்ல, அவருடைய மகத்துவத்தின் ஓர் பகுதி மட்டுமே உலகத்தில் வெளிப்படுகிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.  அது மட்டுமல்ல, இந்த உலகத்தில் அவர் எடுத்த அவதாரத்தை குறித்தும் இது பேசுகிறது – நீங்களும் நானும் வாழ்கின்ற உலகம் (‘நான்கில் ஒரு பங்கு இங்கே பிறந்தது’). ஆகையால், தேவன் தம்முடைய அவதாரத்தில் இப்பூமியில் வந்த போது, அவருடைய மகிமையின் ஒருபகுதி மட்டுமே வெளிப்பட்டது.  அவர் பிறந்த சமயத்தில் அவர் ஓர் வகையில் தன்னை வெறுமையாக்கிக் கொண்டார்.   இது வசனம் 2-ல் புருஷா எப்படி விளக்கப்படுகிறார் என்பதோடு ஒத்துப்போகிறது – அதாவது 10 விரல்களுக்குள் அவர் தம்மை அடக்கிக்கொண்டார்.

பரிசுத்த வேதாகமம் அவருடைய அவதாரத்தை விளக்கும் காரியத்தோடும் இது ஒத்துப்போகிறது.  அவரைக் குறித்து சொல்லும்போது..

அவர்களுடைய இருதயங்கள் தேற்றப்பட்டு, அவர்கள் அன்பினால் இணைக்கப்பட்டு, பிதாவாகிய தேவனுக்கும் கிறிஸ்துவுக்கும் உரிய இரகசியத்தை அறிந்துகொள்ளுகிற உணர்வின் பூரண நிச்சயத்தினுடைய எல்லா ஐசுவரியத்திற்கும் உரியவர்களாகவேண்டுமென்றே இப்படி விரும்புகிறேன். அவருக்குள் ஞானம் அறிவு என்பவைகளாகிய பொக்கிஷங்களெல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது.

கொலொசேயர் 2:2-3

ஆகையால், கிறிஸ்து தேவனுடைய அவதாரம் என்றாலும் அவரின் வெளிப்பாடு அதிகமாய “ம்றைந்தே” இருந்தது.   எப்படி அது மறைந்திருந்தது.  அது இன்னும் கூடுதலாக விளக்குகிறது

கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது;

5. அவர் தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைக் கொள்ளையாடின பொருளாக எண்ணாமல்,

6.தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, மனுஷர் சாயலானார்.

7.அவர் மனுஷரூபமாய்க் காணப்பட்டு, மரணபரியந்தம், அதாவது சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தவராகி, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார்.

8.ஆதலால் தேவன் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரை உயர்த்தி,

பிலிப்பியர் 2: 5-9

ஆதலால், தம்முடைய அவதாரத்திலே இயேசுவானவர் “தம்மை வெறுமையாக்கி” அந்த நிலையில் தன்னை பலிக்கு ஆயத்தப்படுத்தினார்.  புருஷாசுக்தா கூறுவது போல் அவருடைய வெளிப்பட்ட மகிமை ஒரு பகுதியே. இது அவருடைய வரப்போகும் மகிமையையினால் உண்டானதொன்று. புருஷாசுக்தா அதே கருப்பொருளை பின்தொடரக்கூடிய ஒன்றாகவே உள்ளது.ஏனெனில், இந்த வசனங்களை அடுத்து அது புருஷாவின் பகுதி மகிமையிலிருந்து அவருடைய பலியை விவரிக்கும் ஓர் நிலைக்கு நம்மை நடத்துகிறது.  அதனை நம்முடைய அடுத்த பதிவிலே பார்க்கிறோம்.

வசனம் 2 – புருஷா சாவாமையின் தேவன்

நாம் முதல் வசனத்தில் கவனித்தது என்னவென்றால் புருஷாசுக்தா அல்லது புருஷா என்பவர் சகலத்தையும் அறிந்தவர், சர்வவல்லவர் மற்றும் எங்கும் இருப்பவர் என்பதை  கவனித்தோம்.   பின்பு நாம் இந்த புருஷா என்பவர் இயேசு கிறிஸ்துவாக இருப்பாரோ என்ற கேள்வியை எழுப்பி இதற்கான விடையை கண்டுபிடிக்கும் பயணத்தில் இறங்கினோம்.  ஆக,  இப்போது நாம் புருஷசுக்தாவின் இரண்டவாது வசனத்திற்கு வந்துள்ளோம். அந்த வசனமும் இந்த மனிதனாகிய புருஷாவை ஒரு நூதனமான வகையில் விளக்குகிறது.  கீழே சமஸ்கிருதம் ஒலிபெயர்ப்பும் தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்பும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.  (ஜோசப் படிஞ்சாரேகேரா  (பக்கம் 346 பதிப்பு 2007-ஆம் ஆண்டு )

 புருஷசுக்தாவின் இரண்டாவது வசனம்
தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு சமஸ்கிருத மொழிபெயர்ப்பு
 புருஷா என்றால்  இருந்ததும் இருப்பதுமாகிய அண்ட சராசரம். அவரே உணவின்றி (இயற்கை பொருள்) வழங்கும் இந்த அண்ட சராசரத்தின் தேவன்.    புருஷ எவேடம் சர்வம் வத்புதம் வக்க பவ்யம் உதம்ர்தத்வஸ்யெசானோ வாடனேனடிரொஹதி

புருஷாவின் குணநலன்கள்

புருஷா இந்த அண்டசராசரத்திற்கும் மேலானவர் (இடம் மற்றும் பொருளின் ஒட்டுமொத்தம்) அவரே காலதேவனும்கூட (இருந்தது இனிவருவதும்) அது மாத்திரமல்லசாவாமையின் தேவன்  – நித்திய ஜீவன்இந்து இதிகாசத்தில் அநேக தேவங்கள் உண்டுஆனால், எந்த ஒன்றுக்கும் இத்தகைய அளவற்ற குணாதிசயங்கள் இல்லை.

ஒரு மெய்யான தேவனுக்குபடைப்பின் தேவனுக்குமட்டுமே பொருந்தக்கூடிய ஆச்சரியமான குணாதிசயங்கள்இவரே ரிக்வேதம் கூறும் பிரஜாபதி ஆவார் (பழைய ஏற்பாட்டின் யாவே தேவனுக்கு ஒப்பானவர்). ஆகையால் இந்த மனிதன், புருஷாவை, ஒரே தேவனுடைய அவதாரமாகத் தான் நாம் புரிந்துகொள்ளமுடியும். –சர்வசிருஷ்டியின் ஆண்டவர்.

அதுமாத்திரமல்ல, இந்த புருஷா நமக்கு அழியாத வாழ்வினை (நித்திய ஜீவன்அருளுகிறார் என்பதையும் நாம் கவனிக்கவேண்டும்அதனை நமக்கு தருவதற்கு அவர் எந்தவொரு இயற்கையான பொருளையும் பயன்படுத்துவதில்லை i.e., நமக்கு நித்திய ஜீவனை கொடுப்பதற்கு அவர்  அண்டசராசரத்தில் உள்ள எந்தவொரு இயற்கை வழிமுறைகள் அல்லது இயற்கை பொருள் அல்லது ஆற்றலை பயன்படுத்துவதில்லைநாம் எல்லாரும் சாவு மற்றும் கர்மவினையின் சாபத்தின் கிழே உள்ளோம்இதுவே நம்முடைய வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையாக காணப்ப்டுவதால், இதினின்று நாம் தப்பிக்கொள்ளவே நாம் விரும்புகிறோம். இதற்காகவே பூஜைகள், புனித நீராடல் மற்றும் பற்பல புரஸ்காரங்களை செய்கிறோம்இது உண்மை என்பதில் ஒரு சிறு வாய்ப்பு இருந்தாலும்புருஷாவுக்கு சாவாமையை தரக்கூடிய வல்லமையும் வாஞ்சையும் இருக்கும் பட்சத்தில், இவ்விஷயத்தில் இன்னும் அதிக தகவல் விழிப்புடன் இருப்பது   புத்தியுள்ள காரியம்.

ரிஷிக்களோடு பரிசுத்த வேதாகமத்தை ஒப்பிடுவது

இந்த சிந்தையோடு, மனித வரலாற்றில் எழுதப்பட்ட பழம்பெரும் புனித இலக்கியங்களில் ஒன்றினை நாம் கவனிப்போம்.  அது எபிரேய ஏற்பாடு (வேதாகமத்தின் அல்லது பரிசுத்த வேதாகத்தின் பழைய ஏற்பாடு).  ரிக் வேதத்தை  போல் இந்த புத்தகமும் பற்பல அண்டுகளுக்கு முன்பாக, வரலாற்றின் பல்வேறு காலக்கட்டத்தில்,   பல்வேறு ரிஷிக்களால் இறைவாக்குங்கள், இறைப்பாடல்கள், வரலாறு மற்றும் தீர்க்கத்தரிசனங்களின் தொகுப்புகாகும்.  ஆகையால், பழைய ஏற்பாடு என்பது தேவனால் ஊந்தப்பட்டு எழுதப்பட்ட எழுத்துக்களின் தொகுப்பு நூலாகும்.  இந்த இலக்கியங்கள் எல்லாம் அதிகமாய் எபிரேய மொழியில் எழுதப்பட்டவை. ஆகையால் இவர்கள் கி.மு 2000 ஆண்டுக்கு முன் வாழ்ந்த ரிஷி ஆபிரகாமின் சந்ததியில் வந்தவர்கள் ஆவார்கள். ஆனாலும் ஆபிரகாமின் காலத்திற்கு முன்பாக வாழ்ந்த ரிசி யோபு எழுதின நூல் ஒன்றுண்டு.   அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் எபிரேய தேசம் என்ற ஒன்று இன்னும் உருவாகவில்லை.  யோபின் நூலை படித்தவர்கள் இவர் கி.மு. 2200 ஆண்டு, அதாவது 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக வாழந்த ஒருவர் என்று சொல்லுகிறார்கள்.

யோபு எழுதின நூலில்

யோபு தான் எழுதின யோபு   என்ற புனித நூலில், அவன் தன்னுடைய தோழர்களுக்கு இப்படியாக சொல்லுவதை பார்க்கிறோம்…

என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறார் என்றும்,அவர் கடைசிநாளில் பூமியின்மேல் நிற்பார் என்றும் நான் அறிந்திருக்கிறேன்.

இந்த என் தோல் முதலானவை அழுகிப்போனபின்பு,  நான்என்மாம்சத்தில்இருந்ததேவனபார்ப்பேன்.

அவரை நானே பார்ப்பேன்; அந்நிய கண்கள் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்;இந்த வாஞ்சையால் என் உள்ளிந்திரியங்கள் எனக்குள் சோர்ந்து போகிறது.

யோபு 19:25-27

யோபு வரப்போகும் “மீட்பரை” குறித்து பேசுகிறார்.  யோபு எதிர்காலத்தை பற்றிய காரியத்தை பேசுகிறார் என்பதை நாம் அறிவோம் . ஏனென்றால் கடைசிநாளில் பூமியில் நிற்பார் (எதிர்கால வினை) என்று உள்ளது.  ஆனால் இந்த மீட்பர் இன்றும் உயிரோடிருக்கிறார் – பூமியில் இலலாவிட்டாலும்.  ஆகையால் இந்த மீட்பர், புருஷாசுக்தாவினால் உள்ள புருஷாவைப் போல், காலத்தின் தேவனாக உள்ளார்.  ஏனெனில் அவருடைய வாழ்வு நம்மிய காலத்தின் கட்டமைப்புக்குள் இருக்கும் ஒன்றாக தோன்றவில்லை.

யோபு பின்பு அறிக்கை செய்கிறார், “இந்த என் தோல் முதலானவை அழுகிப்போனபின்பு(அதாவது அவனுடைய மரணத்திற்கு பின்) அவன் ‘அவரை’ பார்த்திடுவான்          (அவனுடைய மீட்பர்) என்றும் அதே சமயம் “தேவனையும்” பார்த்திடுவான் என்று சொல்லுகிறான். வேறுவிதத்தில் சொன்னால், புருஷா என்பவர் எப்படி பிரஜாபதியின் அவதாரமாக விளங்குகிறாரோ, வரப்போகும் இந்த மீட்பர் தேவனுடைய அவதாரமாக உள்ளார். ஆனால் எப்படி யோபுவினால் தன்னுடைய மரணத்திற்கு பின்பாக அவரை பார்க்கமுடியும்?  சரி, ஒருவேளை, நாம் யோபு சொன்ன காரியத்தை சரியாகத்தான் புரிந்துகொண்டோமோ என்று பார்ப்போம். யோபு சொல்லுகிறார், “என் சொந்த கண்கள் – அந்நிய கண்கள் அல்ல” பூமியில் என் மீட்பர் நிற்பதை காணும்.  இதற்கு நம்மால் ஒரே விளக்கத்தை மட்டுமே கொடுக்கக்கூடும்.   அதாவது தேவன் யோபுவிற்கு சாவை அறியாத வாழ்வினை அல்லது சாவாமையை அளித்துள்ளார், இவனும் தன் மீட்பராகிய தேவன் பூமியில் நடந்து தனக்கு சாவாமையை கொடுக்கப்போவதால், இவனும் பூமியில் நடந்து தன் சொந்த கண்களினாலேயே தன் மீட்பரை காண்பான். இந்த நம்பிக்கையானது யோபுவின் மனதை மிகவும் பரவசப்படுத்தின காரணத்தினால் அந்நாளை காண யோபு மிகவும் எதிர்ப்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான்.  இதுவே அவனுக்குள் ஒர் பெரும் மாற்றத்தை கொண்டுவந்த ஓர் தாரக மந்திரம்.

ஏசாயாவும் கூட

புருஷா என்ற நபர் மற்றும் யோபு குறிப்பிடும் மீட்பர், இவர்களை குறித்த வர்ணனையோடு அதிகமாய் ஒத்துப்போகும் வரப்போகும் மனிதனை குறித்து கி.மு.750 ஆண்டு எபிரேய தீர்கத்தரிசிகள் அல்லது ரிஷிக்கள்  பேசியுள்ளார்கள்.  இவர் தேவனால் ஊந்தப்பட்டு அநேக தேவ வாக்குகளை எழுதியுள்ளார்.  வரப்போகும் மனிதரை குறித்து அவர் தந்த வர்ணனை இப்படியாக காணப்படுகிறது:

ஆகிலும் அவர் செபுலோன் நாட்டையும், நப்தலி நாட்டையும் இடுக்கமாய் ஈனப்படுத்தின முந்தின காலத்திலிருந்ததுபோல அது இருண்டிருப்பதில்லை; ஏனென்றால் அவர் கடற்கரையருகிலும், யோர்தான் நதியோரத்திலுமுள்ள புறஜாதியாருடைய கலிலேயாவாகிய அத்தேசத்தைப் பிற்காலத்திலே மகிமைப்படுத்துவார்–

2.இருளில் நடக்கிற ஜனங்கள் பெரிய வெளிச்சத்தைக் கண்டார்கள்; மரண இருளின் தேசத்தில் குடியிருக்கிறவர்களின்மேல் வெளிச்சம் பிரகாசித்தது.

6.நமக்கு ஒரு பாலகன் பிறந்தார்; நமக்கு ஒரு குமாரன் கொடுக்கப்பட்டார்; கர்த்தத்துவம் அவர் தோளின்மேலிருக்கும்; அவர் நாமம் அதிசயமானவர், ஆலோசனைக் கர்த்தா, வல்லமையுள்ள தேவன், நித்திய பிதா, சமாதானப்பிரபு என்னப்படும்.

ஏசாயா 9:1-2, 6

வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், இந்த தீர்க்கத்தரிசி அல்லது ரிஷி ஏசாயா ஒரு குமாரனின் பிறப்பை முன்னறிவிக்கிறார் அல்லது தெரிவிக்கிறார்.  இவர், “வல்லமையுள்ள தேவன் என்ற அழைக்கப்படுவார்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.  இந்த செய்தியானது “மரண இருளின் தேசத்தில் குடியிருக்கும்” ஒவ்வொருவருக்கும் பிரயோஜனமான ஒன்றாகவே இருக்கும்.   இதன் பொருள் என்ன?  மரணத்திலிருந்தும் நம்முடைய கர்மவினையிலிருந்தும்  நாம் தப்பித்துகொள்ளவேமுடியாது என்ற அறிவோடு தான் நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவருகிறோம்.  ஆகையால், நாம் எழுத்தின்படியே “மரணத்தின் நிழலில் வாழ்கிறோம்.  அப்படியிருக்க, ‘வல்லமையுள்ள தேவன்’ என்று அழைக்கப்படவுள்ள இந்த வரப்போகும் குமாரன்  மரணத்தின் நிழலில் இருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் பெரிய வெளிச்சத்தையும் நம்பிக்கையையும் கொடுக்கும் ஒருவராக இருப்பார்.

மீகாவும்

ஏசாயாவின் காலத்தில் (கி.மு.750) வாழந்துவந்த மற்றுமொரு தீர்க்கத்தரிசி மீகாவும் வரப்போகும் இந்த தீர்க்கத்தரிசியை குறித்த தெய்வ வாக்கை பெற்றிருந்தான்.

எப்பிராத்தா என்னப்பட்ட பெத்லகேமே, நீ யூதேயாவிலுள்ள ஆயிரங்களுக்குள்ளே சிறியதாயிருந்தும்,                                                                                      இஸ்ரவேலை ஆளப்போகிறவர் உன்னிடத்திலிருந்த புறப்பட்டு என்னிடத்தில் வருவார்அவருடைய புறப்படுதல் அநாதி நாட்களாகிய                                                                     பூர்வத்தினுடையது.

மீகா 5:2

மீகா சொன்னது யாதெனில்,  பெத்லகேம் எனும் நகரத்திலிருந்து,  எப்பிராத்தா எனும் பகுதியிலிருந்து, அதாவது யூதா  கோத்திரத்தார் (அதாவது யூதர்கள்) வாழந்த பகுதியிலிருந்து ஓர் மனிதன் வருவான்.  இந்த மனிதனை குறித்ததான ஓர் முற்றிலும் நிகரில்லாத காரியம் என்னவென்றால், அவர் வரலாற்றின் ஓர் காலக்கட்டத்தில் எருசலமேலிருந்து வருவார் என்றாலும், அவர் காலங்களின் தோற்றங்களுக்கு முன்பாகவே இருந்தவர்.  ஆகையால், புருஷசுக்தாவின் இரண்டாவது வாக்கியத்தை போன்றே,  யோபுவில் நாம் வாசிக்கும் வரப்போகும் மீட்பரை போல், இந்த மனிதனும்  காலத்தினால கட்டப்படாதவர்.  அவர் காலத்தின் தேவனாக இருப்பார்.  இது ஒரு தெய்வீக திறமை, மானுட திறமையன்று.  ஆகையால், இவர்கள் எல்லாரும் ஒரே மனிதனை சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இயேசு கிறிஸ்துவில் நிறைவேறினது

அப்படியானால் யார் இந்த நபர்? மீகா நமக்கு ஓர் முக்கியமான வரலாற்று தடயத்தை கொடுக்கிறார்.   வரப்போகும் நபர் பெத்லகேமிலிருந்து வருவார்.   இன்று நாம் இஸ்ரவேல்/வெஸ்ட் பாங்க் என்றெல்லாம் அழைக்கும் பகுதியில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக முன்பாகவே பெத்லகேம் என்னும் உண்மையான பட்டணம் இருந்தது.  இது ஒரு பெரிய பட்டணம் இல்லை. பெரிய பட்டணமாகவும் இருந்ததில்லை.  ஆனாலும், அது உலகம் புகழ் பெற்ற ஓர் நகரம், ஓவ்வொரு ஆண்டும் இது உலக செய்திகளில் வருகிறது.  ஏன்?   இது இயேசுகிறிஸ்துவின்ஜென்ம பூமி. இந்த பட்டணத்தில் தான் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இயேசுவானவர் பிறந்தார்.   ஏசாயா நமக்கு ஒரு இன்னொரு விடயத்தையும் கொடுக்கிறார். இவர் கலிலேயாவில் ஓர் தாக்கத்தை உண்டாக்குவார் என்று சொல்லப்படுகிறது.   இயேசுவானவர் (மீகா முன்னுரைத்தபடி) பெத்லகேமில் பிறந்திருந்தாலும், ஏசாயா தீர்க்கத்தரிசனமாக உரைத்தபடி, அவர் கலிலேயா பட்டணத்தில் வளர்ந்து  ஓர் ரபியாக, ஓர் போதகனாக வாழ்ந்துவந்தார்.    இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையில் மிகவும் அதிகமாய் அவருடைய பிறப்பிடமாகிய எருசலேமும், அவருடைய ஊழியத்தின் மையமாக இருந்த கலிலேயாவும் இயேசு கிறிஸ்துவின் பூமிக்குரிய வாழ்க்கயில் மிகவும் அதிகமாய் அறியப்பட்ட இடங்கள். இங்கும் நாம் பல்வேறு தீர்கத்தரிசிகளின் முன்னறிவிப்புகள் இயேசு கிறிஸ்து எனும் நபரில் நிறைவேறுகிறதை பார்க்கிறோம்.   ஆப்படியானால்,  இந்த தீர்க்கத்தரிசிகள் முன்னுரைத்த புருஷர்/மீட்பர்/ஆளுனராக இவர் இருந்திருப்பாரோ?   ‘மரணத்தின் நிழலில்’ (மற்றும் கர்மவினையின் கீழ்) வாழும் நமக்கு ‘சாவாமை’ உண்டு என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் திறவுகோலை இந்த காரியம் நமக்கு அளிக்கும் பட்சத்தில் இதனை ஆராயந்து அறிய நேரம் எடுப்பது நல்லது.  ஆக, புருஷாசுக்தாவின் வழியே நாம் தொடர்ந்து பயணிக்கையில் நம்முடைய புலன்விசரனையை நாம் தொடர்கிறோம். அதனை எபிரேய வேத புத்தகத்தின் தீர்கத்தரிசிகளோடு ஒப்பிட்டும் பார்க்கிறோம்.

புருஷசுக்தத்தை கவனித்தல் – மனிதனை போற்றிப் புகழும் பாடல்

ரிக் வேதத்தில் உள்ள மிகவும் புகழ்பெற்ற பாடல் அலல்து பிரார்த்தனைகளில் ஒன்று புருஷசுக்த ( புருஷ சுக்தம்) .  அது 90-அவது அதிகாரத்தின் 10-வது மண்டலத்தில் உள்ளது.   அது ஒரு சிறப்பான மனிதனை குறித்த பாடல்  –புருஷா.   அது ரிக் வேதத்தில் காண்ப்படுவதால், அது உலகத்தின் பழம்பெரும் மந்திரங்களில் ஒன்று.  ஆகையால்,  நம்முடைய முக்தி அல்லது மோட்சத்தை (ஞானஒளி) அடைவதை குறித்த வழியினை படித்து அறிந்துகொள்வதற்கு அது தேவையான ஒன்று.

அப்படியானால் புருஷா யார்?  வேத வாக்கியம் நமக்கு இப்படியாக சொல்லுகிறது

 “புருஷா அல்லது பிரஜாதிபதி ஏன்பவர் ஒரே நபர் ஆவார்(புருசோஹி பிரஜாதிபதி என்ற வார்த்தையின் சமஸ்கிருத எழுத்தொளி மொழிப்பெயர்ப்பு). 

மத்யந்திய சத்பத பிராமண VII 4:1.156

உபனிஷத்களும் இந்த சிந்தனை ஓட்டத்தில் தொடர்ந்து

“புருஷா என்பவர் எல்லாரைக் காட்டிலும் மேலானவர்.  புருஷா அல்லது புருஷனக்கு மேலானவர் ஒருவரும் இல்லை.  நம்முடைய உயர்வான இலக்கின் முடிவும் அவரே” (அவ்வியக்த் புருஷ பாரா. புருசான்ன பரம் கின்சித்சா கஸ்தா சா பராகதி)  

கதோபனிஷத் 3:11

“மெய்யாகவே காணக்கூடாதவருக்கு பின்பாக மேலான புருஷா உள்ளார்…அவரை அறிந்தவன் விடுதலையடைந்து சாவாமையை அடைகிறான் (அவ்வியக்த் உ பரா புருஷா…யகனா த்வா முக்யாதே ஜந்துரம்தத்வம் கா கச்சாதி)

கதோபனிஷத் 6:8

ஆகையால், புருஷா என்றால் பிரஜாதிபதி ( படைப்பின் தேவன்) .  ஆனால், இதைவிட முக்கியமான ஒன்று என்னவென்றால், அவரை நேரடியாக அறிந்துகொள்வது உங்களையும் என்னையும் பாதிக்கிறது.  உபநிஷம் சொல்லுகிறது.

‘நித்திய வாழ்க்கைக்கு வேறு எந்த வழியும் இல்லை (புருஷாவைதவிர) (நன்யாபந்தா வித்யாதே – அயன்யா)

ஸ்வேதஸ்வாதாரொபனிஷத் 3:8

ஆகவே, ரிக்வேதத்தில் புருஷாவை வர்ணிக்கும் பாடலான புருஷசுக்தாவின் வழியே நாம் இதனை படித்து புரிந்துகொள்வோம்.   இப்படி நாம் செய்யும்போது, நான் நமக்கு முன்பாக நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு புதுமையான, நூதனமான யோசனை ஒன்றினை வைப்பேன்:   புருஷுசுக்தாவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த புருஷா (அல்லது புருஷன்) 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றின இறை அவதாரமாகிய இயேசு (நசரேனாகிய இயேசு) கிறிஸ்து தானா?  நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோல், இது ஒரு புதுமையான பார்வையே. ஆனாலும் இந்த இயேசு (நசரேனாகிய இயேசு)  மதங்களுக்கு எல்லாம் அப்பால்  ஒரு பரிசுத்த மனிதனாக கருதப்படுகிறார், அவர் இறைவனுடைய அவதாரமாகவும் தன்னை காட்டிக்கொண்டார்.   அவரும் புருஷாவும் பலியிடப்பட்டார்கள் (நாம் தொடர்ந்து கவனிக்கவுள்ளது போல்).  அதலால் தான், இதனை கவனித்து இவைகளை ஆராய்ந்து அறிவதற்கு இது நமக்கு நல்ல காரணங்களை அளிக்கின்றது.   சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்புகளும்,  புருஷசுக்தாவை குறித்த நம்முடைய பல்வேறு சிந்தனைகளும் ஜோசப் படினிஜரேகரா அவர்கள் எழுதின் பண்டைய வேதங்களில் கிறிஸ்து  (346 பக்கம் 2007)  என்ற நூலினை படித்ததில் இருந்து வருகிறது.

புருஷசுக்தாவின் முதல் வசனம்

சமஸ்கிருத ஒலிப்பெயர்ப்பு தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்பு
சஹஸ்ர சிர்சா-புருஷா சஹாஸ்ர க்சா சாஹஸ்ரத்ஸ பூமிம் விஸ்வாதோ விர்த்வாட்யாத்ஸ்தாட் சங்குளம் புருஷாவுக்கு ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள் மற்றும் ஆயிரம் பாதங்கள் உண்டு.   பூமியின் எல்லா பக்கங்களிலும் நிரம்பியிருக்கும் அவர் பிரகாசிக்கிறார். பத்து விரல்களுக்குள் அவர் தன்னை அடக்கிக்கொண்டார்.

 புருஷாவும் பிரஜாபதியும் ஒன்று என்பதை நாம் கவனித்தோம்.  இங்கே  விளக்கினதுபோல், பண்டைய வேதங்களில் சர்வத்தையும் படைத்த தேவன் என்றே அறியப்பட்டார் – அவரே “சர்வசிருஷ்டிப்பின் ஆண்டவர்”

புருஷசுக்தாவின் ஆரம்பத்தில் நாம் பார்த்தது என்னவென்றால், புருஷாவுக்கு “ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் பாதங்கள்” உண்டு. இதன் பொருள் என்ன?   ஆயிரம் என்றால் எண்ணிக்கையுடைய ஒரு குறிப்பிட்ட  எண் ஆகிடாது.   அதன் பொருள் “எண்ணுக்கு அடங்காத” அல்லது “எல்லையற்ற” என்ப்தேயாகும்.   ஆகையால் புருஷாவுக்கு மட்டற்ற அறிவுத்திரண் [‘தலை’] உண்டு.   இன்றைய மொழிவழக்கில் நாம் சொன்னால்,  அவர் சர்வஞானி அல்லது சரவத்தையும் அறிந்தவர் எனலாம். சர்வத்தையும் அறிந்த ஒரே ஒருவரான  தேவனை(பிரஜாபதி) குறித்த ஓர் பண்புநலன் இது.   எல்லாவற்றிற்கும் மேலாம தேவனும் பார்க்கிறார், தேவனும் அறிந்திருக்கிறார்

புருஷாவுக்கு ஆயிரம் கண்கள் உண்டு என்று சொல்வதற்கு புருஷா சர்வஞானியாக இருக்கிறார் என்று சொல்வதற்கும் பொருள் வித்தியாசம் ஏதுமில்லை.  அவர் எங்கும் இருப்பதால் அவர் எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கிறார்.  அதே போல், “ஆயிரம் பாதங்கள்” என்ற தலைப்பு சர்வவல்லமை – மட்டற்ற, எல்லையற்ற வலிமை.

ஆகையால், புருஷசுக்தாவின் ஆரம்பத்தில் நாம் பார்க்கிறோம், புருஷா ஒரு சர்வஞானியாகவும், சர்வவியாபியாகவும், சர்வவல்லமை கொண்ட மனிதனாகவும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். தேவனுடைய அவதாராம் மாத்திரமே அப்படிப்பட்ட ஓர் நபராக இருக்கமுடியும்.   ஆனால், அந்த வசனம் “அவர் தம்மை பத்து விரலகளுக்குள் அடக்கிக்கொண்டார் என்ற வசனம் சொல்லுகிறது.  அதன் பொருள் என்ன?  அவதார புருஷனாகிய புருஷா தன்னுடியய் தெய்வீக வல்லமைகளை எல்லாம் வெறுமையாக்கி ஒரு சாதாரண மனிதனாக – பத்து விரல்களை உடைய மனிதனாக  – தன்னை குறைத்துக்கொண்டார்.  ஆகையால், புருஷா என்பவர் எல்லா தெய்வீக குணங்களையும் கொண்டவர் என்றாலும், அவதாரத்தில் அவர் தம்மையே வெறுமையாக்கிக்க்கொண்டார்.

வேத புஸ்தகம் (வேதாகம்ம)  இயேசுவை பற்றி (நசரேனாகிய இயேசு) பேசும்போது  இதே யோசனையை வெளிப்படுத்துகிறது. அது சொல்லுகிறது;

… கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது

6. அவர் தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைக் கொள்ளையாடின பொருளாக எண்ணாமல்,

7.தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, மனுஷர் சாயலானார்.

8.அவர் மனுஷரூபமாய்க் காணப்பட்டு, மரணபரியந்தம், அதாவது சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தவராகி, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார்.

பிலிப்பியர் 2:5-8

வேத புஸ்தகம் (வேதாகம்)  புருஷாவை அறிமுகப்படுத்தும்போது   புருஷசுக்தாவில் காணப்படும் அதே சிந்தனைகளையே பயன்படுத்துகிறது  என்பதை காணலாம் – முடிவில்லா தேவன் முடிவுள்ள் மனிதனாக அவதாரம் எடுப்பது.   ஆனால் வேதாகமத்தின் இப்பகுதி விரைவில் அவருடைய – புருஷசுக்தாவுடைய  –  பலியை- விவரிக்கும்படி நகர்கிறது.  ஆகையால்,   ஆகவே, மோட்சத்தை அடைய விரும்புவோர் யாராக இருப்பினும், உபனிஷத்துகளில் சொல்லப்பட்ட பிரகாரமே இந்த வேதவாக்குகளை ஆராய்ந்து அறிவது அவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்க (புருஷாவை தவிர) வேறு எந்த வழியும் இல்லை ( நன்யாபாந்தா வித்யாதே – அயனாய)

ஸ்வேதாவடரொபனிஷம் 3:8

புருஷசுக்தாவின் 2-வது வசனத்தை நாம் இங்கே கவனிக்கிறோம்.

பலியின் உலகளாவிய அவசியத்தன்மை

மக்கள் மாயையிலும் பாவத்திலும் வாழ்ந்துவருகிறார்கள் என்பதை  முனிவர்களும் ரிஷிமார்களும் காலாகாலமாய் அறிந்துவந்துள்ளனர்.  இதன் பொருட்டே மக்களுக்குள்  மதம், வயது, கல்வித் தகுதிகளுக்கு அப்பார்ப்பட்டு ‘சுத்தமாக்கப்படவேண்டும்’ எனும் ஓர் உள்ளான விழிப்புணர்வு  காணப்படுகிறது.   இதன் காரணமாகவே அனேகர் கும்பமேளா வைபவத்தில்  பங்குபெறுகிறார்கள்.  தங்கள் பூஜைகளை ஆரம்பிக்கும் முன்னர் பிரார்த்தாசனா மந்திரத்தை. (“நான் ஒரு பாவி. நான் பாவத்தின் விளைவு. நான் பாவத்தில் பிறந்தவன்.  என் ஆத்துமா பாவத்தில் உள்ளது.   நான் பாவிகளில் பிரதான பாவி . அழகான கண்களை உடைய ஆண்டவரே, பலிகளின் ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும்) சொல்லுவர்.  சுத்தமாகவேண்டும் என்ற இந்த உள்ளான தேவை உணர்வோடுகூட நம்முடைய பாவம் அல்லது இருளான செயல்களுக்கு (தமஸ்) ஓர் விலைக்கிரயம் செலுத்தவேண்டுமே என்ற உணர்வும் காணப்படுகிறது.  ஆகையால்தான் கும்பமேளா மற்றும் ஏனைய பண்டிகைகளில் நடக்கும் பூஜைகளில் பலியை குறித்த இந்த உள்ளான தேவை சந்திக்கப்பட,  மக்கள் தங்கள் நேரத்தை, பணத்தை, சந்நியாசத்தை காணிக்கையாக கொடுப்பதுண்டு.  மக்கள் ஒரு பசுவினை  ஆற்றில் நீந்தவிட்டு அதன் வாலைப் பிடித்துக்கொண்டே கரையை சேரும் பழக்கத்தை கேள்விபட்டிருக்கிறேன்.  இது பாவமன்னிப்பு அல்லது விமோசனத்தை பெற்றுக்கொள்வதற்கு ஒரு பூஜை அல்லது பலியாக செய்யப்படுகிறது.

இப்படி பலியினை செலுத்தவேண்டும் என்ற தேவை நம் பண்டைய மத இலக்கியங்களின் காலத்திலிருந்தே இருந்துவந்துள்ளது.   இந்த இலக்கியங்கள் அனைத்துமே நம்முடைய உள்ளுணர்வுகள் நமக்கு  சொல்லும் காரியத்தை வலியுறுத்துகின்றன – அதாவது  பலி என்பது அவசியம், அது செலுத்தப்படவேண்டும்.  உதாரணத்திற்கு பின்வரும் போதனைகளை கவனியுங்கள்.

கதோபனிஷத் (இந்து வேதம்) என்ற இலக்கியத்தில் அதன் நாயகன் நச்சிகேத் சொல்கிறார்:

“அக்கினி  பலி மோட்சத்திற்கு நம்மை நடத்தும் என்பதையும், மோட்சத்தை அடைவதற்கு அதுவொன்றே வழி என்பதையும் நான் அறிந்துள்ளேன்  – கதோபனிஷத் 1.14

இந்துக்களின் புத்தகம் சொல்லுகிறது;

 “பலியின் மூலமே ஒருவன் மோட்சலோகத்தை அடைகிறான்”  சதாப்த பிராஹமனா   VIII.6.1.10

“பலிகளின் மூலம், மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, தேவர்களும் அழியாத்தன்மையை அடைகிறார்கள்”  சதாப்த பிராமணா 11.2.2.8-14

ஆகவே, பலியின் மூலமே நாம் அழியாத்தன்மை மற்றும் மோட்சத்தை அடையமுடியும்.  ஆனாலும், நமக்குள்ள கேள்வி என்னவென்றால், அது எப்படிப்பட்ட பலியாக இருக்கவேண்டும், நம்முடைய பாவம்/இருளான செயல்களுக்கான கணக்கினை செலுத்தி முடிக்க எவ்வளவு போதுமானது? 5 வருட சந்நியாசம் போதுமா? ஏழைகளுக்கு கொடுத்து உதவுவது ஒரு தகுதியுள்ள பலியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா?  அப்படியானல், அதன் அளவினை  நாம் எவ்வாறு கணக்கிடவேண்டும்?

பிரஜாபதி / யாவே : பலியிடும் பொருளை தரும் தேவன்

மிக பண்டைய வேத எழுத்துக்களில், சர்வசிருஷ்டியின் ஆண்டவராகிய தேவன் – அண்டசராசத்தை படைத்து அதனை ஆளுபவர் – பிரஜாபதி என்று அழைக்கப்பட்டார்.  பிரஜாபதியின் மூலமே சகலமும் உண்டாயின.

பரிசுத்த வேதாகமத்தின் பண்டைய எபிரயே குறிப்புகள் தோரா  என்று அறியப்படுகிற்து.   தோரா ஏறக்குறைய கி.மு 1500-ஆம் வருடத்தில், ரிக்வேதம் தொகுக்கப்பட்ட காலத்தில், எழுதப்பட்டது.  இந்த தோராவானது  ஜீவனுள்ள  தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார்   என்றும், அவரே அண்டசராசரத்தையும் படைத்தவர் என்ற பிரகடனத்துடன் ஆரம்பிக்கிறது.   மூல எபிரேயத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள இதன் ஒலிபெயர்ப்பின்படி இந்த தேவன் எலோகீம்   என்றும் யாவே  என்றும்  எபிரேய எழுத்துக்களில் மாறி மாறி அழைக்கப்படுகிறார். ஆகையால், ரிக்வேதத்தில் காணப்படும் பிரஜாபதியை  போல், தோராவில் உள்ள யாவே அல்லது எலோகீம்  சகலசிருஷ்டிப்பின் தேவனாக இருக்கிறார்.

தோராவின் ஆரம்பத்தில், யாவே தேவன் தம்மை “தேவையானதை கொடுக்கும்” அல்லது “தேவைகளை சந்திக்கும்” தேவனாக தன் ரிஷியான  ஆபிரகாமுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். நம் தேவைகளை சந்திக்கும் யாவே தேவனுக்கும் (எபிரேயத்தில் யாவே-யீரெ) “சிருஷ்டிகளை பாதுகாத்து ஆதரிக்கும் “ரிக்வேதத்தில் உள்ள பிரஜாபதிக்கும் இடையே உள்ள ஒற்றுமைகளை கண்டு நான் வியந்துள்ளேன்.  இதிலே மிக சுவாரஸ்யமான பகுதி என்னவென்றால்,  இந்த குறிப்பிட்ட தேவையை குறித்த விஷயத்தில், தண்டியாமா பிராஹமனா  பிரஜாபதி நம்முடைய தேவைகளை எவ்வாறு சந்திப்பார் என்று விவரிக்கிறது. 

“தன்னை பலியாக தந்த பிரஜாபதி (சர்வ சிருஷ்டியின் ஆண்டவர்)           தேவர்களுக்கு தம்மை காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுத்தார்” தண்டியாமாபிராஹமனா, அதிகாரம் 7, 2-வது காண்டம்.

(“சமஸ்கிருத ஒலிபெயர்ப்பு “பிரஜாபதிர்தேவேபஹயம் ஆதமனம் யக்னம் கருத்வ பிரயாச்சத்”)

பிரஜாபதி என்ற பதம்  ஒருமையில், ஒருவரை காண்பிக்கக்கூடிய ஒன்றாக உள்ளது.   தோராவில் எப்படி ஒரே யாவே காணப்படுவதுபோல் பிரஜாபதியும் ஒருவரே.  பின்பு புராணங்களில் (கி.பி. 500 – 1000) அநேக பிரஜாபதிகளை நாம் அடையாளம் கண்டுபிடித்துள்ளோம்.  ஆனால், நாம் முன்பு சுட்டிக்காட்டின அந்த எழுத்தில் பிரஜாபதி ஒருமையில் அறியப்படுகிறார்.  இந்த வாக்கியத்தில் நாம் பார்ப்பது என்னவென்றால், பிரஜாபதி தம்மையே கொடுக்கும் ஒருவராகவும், அல்லது பலியாக மற்றவர்கள் சார்பில் தன்னை கொடுக்கும் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இதனை உறுதிபடுத்தும் ரிக் வேதம் இப்படியாக சொல்லுகிறது.:

“உண்மையான பலி பிரஜாபதியே” [சமஸ்கிருதம்: ‘பஜாபதிர் யஜ்னா]

சமஸ்கிருத பண்டிதர்  H.அகுவிலார் சதாப்த பிராஹமனத்திலிருந்து இதனை மொழிபெயர்க்கையில் இந்த குறிப்பினை சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

பிரஜாபதி தவிர பலிக்கு தகுதியான ஒன்றும், ஒருவரும் காணப்படாததால், தேவர்கள் அவரையே பலியாக கொடுத்தனர்இந்த ஒன்றை குறித்து முனிவர் சொன்னது என்னவென்றால்: “பலியின் உதவியோடு தேவர்கள் பலியினை காணிக்கையாக படைத்தனர்அதாவது பலியின் உதவியோடு, அவர்களை அவரை (பிரஜாபதி) பலியாக கொடுத்தனர்  – இவைகளே முதன்மையான சட்டங்கள்இந்த பிரமாணங்களே முதலாவது செயல்படுத்தப்பட்டன

ஆதிகாலத்திலிருந்தே வேதங்கள், யாவே அல்லது பிரஜாபதி இப்படிப்பட்ட தேவை ஒன்றினை அறிந்திருந்தார் என்றும், அதற்காக தம்மையே பலி காணிக்கையாக அவர் கொடுத்தார் என்றும் அறிவிக்கின்றனஅவர் அதனை எப்படி செய்தார் என்பதை நாம் தொடர்ந்து வரும் கட்டுரைகளில் ரிக்வேதத்தில் உள்ள புருசாசுக்தவின் புருஷபிரஜாபதி  பலி  என்ற காரியத்தில் கவனம் செலுத்தும்போது பார்ப்போம்ஆனால் இப்போதும் இது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை கவனியுங்கள். சுவேதஸ்வதரோபனிஷத் சொல்லுகிறது

‘நித்திய வாழ்க்கைக்கு வேறே வழியில்லை (சமஸ்கிருதம்:  நன்யாபந்தா விட்யாடே – அயனாயா) சுவேதாஸ்வதரோபனிஷம் 3:8

ஒருவேளை நித்திய வாழ்க்கையில் உங்களுக்கு விருப்பம் இருக்கிறதென்றால், மோட்சம் அல்லது அறிவோளியை நீங்கள் அடைய விரும்பினால், நீங்கள் எங்களுடன் பயணித்து வெளிப்படுத்தப்பட்டவைகள் என்னவென்பதையும்,  மோட்சலோகத்தை சென்றடைய பிரஜாபதி (அல்லது யாவே) ஏன் தன்னையே பலியாக நமக்கு கொடுத்தார்  என்பதையும் அறிந்துகொள்வது ஒரு விவேகமுள்ள காரியமாக அமையும்.  வேதங்கள் நம்மை அந்தரத்தில் விடுவதில்லை.  ரிக் வேதத்தில் புருசாஸ்குதாவை நாம் பார்க்கிறோம். அது நமக்கு பிரஜாபதியின் அவதாரத்தையும் அவர் நமக்காக தந்த பலியையும் விவரிக்கிறது.  இங்கே நாம் புருஷாஸ்குதவை அறிமுகப்படுத்துகிறோம்.  புருஷாஸ்குதா என்பது நமக்கு மோட்சம் அல்லது முக்தி (அழியா வாழ்வு) உண்டாகும்படிக்கு நசரேனாகிய இயேசு கிறிஸ்து என்பவர்  தன்னையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்த ஒன்றினை குறிக்கும் வார்த்தை.   இங்கே நாம் நேரடியாக இயேசுவின் பலி மற்றும் அவர் நமக்கு அளிக்கும் வரத்தை கவனிக்கிறோம்.

கும்பமேளா விழா: பாவத்தின் மோசமான விளைவுகளைக் காண்பித்தல் மற்றும் சுத்திகரிப்புக்கான நமது தேவை

மனித வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத மிகப்பெரிய கூட்டங்கள் இந்தியாவில் நிகழ்கின்றன, மேலும் 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மட்டுமே. 55 நாள் கும்பமேளா விழாவிற்காக கங்கை ஆற்றின் கரையோரத்தில் 100 மில்லியன் மக்கள் அதிசயமாக இறங்குகிறார்கள், இதுபோன்ற திருவிழாவின் தொடக்க நாளில் கங்கை நதியில் 10 மில்லியன் பேர்கள் குளிக்கிறார்கள்.


கும்பமேளா விழாவிற்கு கங்கையில் பக்தர்கள்

கும்ப்மேளாவின் முக்கியமான குளியல் நாட்களில் அமைப்பாளர்கள் சுமார் 20 மில்லியன் குளியல் பக்தர்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று என்.டி.டி.வி தெரிவித்துள்ளது. இந்த கும்ப்மேளா எண்ணிக்கை மக்காவிற்கு வருடாந்திர ஹஜ் யாத்திரைகளில் முஸ்லிம்கள் செய்கிறது- ஒவ்வொரு ஆண்டும் ‘வெறும்’ 3-4 மில்லியன் மட்டுமே NDTV

நான் அலகாபாத்திற்கு போயிருக்கிறேன், எல்லா உள்கட்டமைப்பையும் கைப்பற்றாமல் இந்த மில்லியன் கணக்கானவர்கள் ஒரே நேரத்தில் எப்படி இருக்க முடியும் என்று என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை, ஏனென்றால் நகரம் அவ்வளவு பெரியதல்ல. கடந்த திருவிழாவில் இந்த மக்களின் அன்றாட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய கழிப்பறைகள், மருத்துவர்கள் போன்றவற்றைக் கொண்டுவருவதற்கு பெரும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதாக பிபிசி தெரிவித்துள்ளது. BBC

100 மில்லியன் மக்கள் கங்கை நதியில் குளிக்க 120 கோடி ரூபாய் ஏன் செலவிடுகிறார்கள்? நேபாளத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பக்தர் பிபிசிக்கு அறிக்கை அளித்தார், அதாவது

“நான் என்னுடைய பாவங்களைக் கழுவிவிட்டேன்”.

ஒரு செய்தி நிறுவனம் தரும் அறிக்கை என்னவென்றால் Reuters

“இந்த வாழ்க்கையிலிருந்தும் அதற்கு முன்னிருந்தும் நான் என் எல்லா பாவங்களையும் கழுவிவிடுகிறேன்” என்று 77 வயதான சந்நியாசி சுவாமி சங்க்ரானந்த் சரஸ்வதி அந்த குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு கூறினார்.

என்டிடிவி கூறுவது

வணங்குபவர்கள், புனித நீரில் மூழ்கினால் பாவங்கள் நிவிர்த்தியாகும் என்று நம்புகின்றனர்.

முந்தைய ஒரு பிபிசி நேர்காணலில் யாத்ரீகர் மோகன் சர்மா, “நாங்கள் உருவாக்கிய பாவங்கள் இங்கே கழுவப்பட்டாயிற்று” என்று அறிவித்தது.

“பாவத்தின்” உலகளாவிய மனித உணர்வு

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லவேண்டுமானால், பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பணத்தை செலவிடுவார்கள், நெரிசலான ரயில்களில் பயணம் செய்வார்கள், நெரிசலான சூழ்நிலைகளைத் தாங்குவார்கள் மற்றும் கங்கை நதியில் குளிப்பார்கள், அவர்கள் செய்த பாவங்களை ‘கழுவும்’. இந்த பக்தர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்ப்பதற்கு முன், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் அங்கீகரிக்கும் பிரச்சினையை – ‘பாவத்தின்’ சிக்கலையும் கருத்தில் கொள்வோம்.

ஸ்ரீ சத்யா சாய் பாபா ‘சரி’ மற்றும் ‘தவறு’

ஒரு இந்து ஆசிரியர் ஸ்ரீ சத்யா சாய் பாபா எழுதியதை நான் படித்திருக்கிறேன். அவரது போதனைகள் பாராட்டத்தக்கவை என்று நான் பார்க்கிறேன். அவருடைய போதனைகளை கீழே சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். அவற்றைப் படிக்கும்போது உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள் “இந்த நல்ல கட்டளைகளில் வாழ வேண்டுமா? நான் அவைகளால் வாழ வேண்டுமா? ”

“மேலும் தர்மம் (நமது தார்மீக கடமை) என்றால் என்ன? நீங்கள் பிரசங்கிப்பதைப் பயிற்சி செய்தல், நீங்கள் சொல்வது போல் செய்ய வேண்டும், கட்டளை மற்றும் நடைமுறையை வரிசையாக வைத்திருங்கள். நல்லொழுக்கத்துடன் சம்பாதிக்கவும், பக்தியுடன் ஏங்கவும்; கடவுளுக்கு பயந்து வாழ்க, கடவுளை அடைவதற்காக வாழ்க: அதுதான் தர்மம் ”

சத்ய சாய் சொல்கிறார் 4, பக்கம். 339

“உங்களுடைய சரியான கடமை என்ன?….

  • முதலில், உங்கள் பெற்றோருக்கு அன்புடனும், மரியாதையுடனும் பக்தியுடனும் சேவை செய்வது.
  • இரண்டாவது, உண்மையைப் பேசுவது மற்றும் நல்லொழுக்கத்துடன் நடப்பது.
  • மூன்றாவது, உங்களுக்கு நேரம் இருக்கும்போது, உங்களுடைய மனதில் கடவுளின் பெயரை திரும்பத் திரும்பவும் கூறுவது.
  • நான்காவது, எப்போதும் மற்றவர்களைப் பற்றி தவறாக பேசாமல் இருப்பது மற்றும் மற்றவரின் தவறைக் கண்டறியாமல் இருப்பது.
  • கடைசியாக, எவ்விதத்திலும் மற்றவர்களுக்கு காயம் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது” சத்யா சாய் சொல்கிறது 4, பக்கம் 348-349

“ஒருவர் தனது அகங்காரத்தை அடக்கி, தனது சுயநல ஆசைகளை ஜெயித்து, அவருடைய மிருகத்தனமான உணர்வுகளையும் தூண்டுதல்களையும் அழித்து, உடலை சுயமாகக் நினைக்கும் இயல்பான போக்கைக் கைவிடுகிறார் என்றால், அவர் நிச்சயமாக தர்மத்தின் பாதையில் இருப்பார்”

தர்ம வாகினி, பக்கம் 4

இவற்றைப் படிக்கும்போது, இவை நான் வாழ வேண்டிய கட்டளைகள் – ஒரு எளிய கடமை என்று நான் பார்த்தேன். நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டீர்களா? ஆனால் நீங்கள் உண்மையில் அவற்றால் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்களா? நீங்கள் (மற்றும் நான்) ஆராய்கிறீர்களா? நாம் தோல்வி அடைந்தால் அல்லது இதுபோன்ற நல்ல போதனைகளை ஏற்காதபோது என்ன நடக்கும்? ஸ்ரீ சத்யா சாய்பாபா  இந்த கேள்விக்கு பின்வரும் வழியில் பதிலளிப்பதன் மூலம் தொடர்கிறார்

“பொதுவாக, நான் இனிமையாய் பேசுவேன், ஆனால் ஒழுக்கத்தின் இந்த விஷயத்தில், நான் எந்த சலுகையும் வழங்க மாட்டேன் … கடுமையான கீழ்ப்படிதலை நான் வலியுறுத்துவேன். உங்கள் நிலைக்கு ஏற்றவாறு நான் கடுமையைக் குறைக்க மாட்டேன், ”

சத்யா சாய் சொல்கிறார் 2, பக்கம் 186

அந்த அளவு கடுமையானது – நீங்கள் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய முடியும், ஆனால் நீங்கள் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யாவிட்டால் என்ன செய்வது? ‘பாவம்’ என்ற கருத்து இங்கு தான் வருகிறது. நான் இலக்கைத் தவறவிட்டால், அல்லது நான் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதில் தவறு இருக்கும்போது நான் ‘பாவம்’ செய்கிறேன் மற்றும் நான் ஒரு பாவி. அவர்கள் ஒரு ‘பாவி’ என்று சொல்லப்படுவதை யாரும் விரும்புவதில்லை – இது எங்களை குற்றவாளியாக்குகிறது, உண்மையில் இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தையும் மன்னிக்க முயற்சிக்க நாம் அதிக மன மற்றும் உணர்ச்சி சக்தியை செலவிடுகிறோம். ஸ்ரீ சத்யா சாய்பாபாவைத் தவிர வேறொரு ஆசிரியரை நாம் பார்க்கலாம், ஆனால் அவர் ஒரு ‘நல்ல’ ஆசிரியராக இருந்தால், அவருடைய கட்டளைகள் மிகவும் ஒத்ததாக இருக்கும் – அதேபோல் நடைமுறைப்படுத்துவது கடினம்.

மதம் அல்லது கல்வி அளவைப் பொருட்படுத்தாமல் நாம் அனைவரும் இந்த பாவ உணர்வை உணர்கிறோம் என்று பைபிள் (வேதம் புத்தகம்) கூறுகிறது, ஏனெனில் இந்த பாவ உணர்வு நம் மனசாட்சியில் இருந்து வருகிறது. வேதம் இதை இவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறது

உண்மையில், சட்டம் இல்லாத புறஜாதியார் (அதாவது யூதரல்லாதவர்கள்), இயற்கையால் சட்டத்தால் தேவைப்படும் காரியங்களைச் செய்யும்போது, அவர்களுக்கு சட்டம் இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் தங்களுக்கு ஒரு சட்டம் வைக்கிறார்கள். சட்டத்தின் தேவைகள் அவர்களின் இதயங்களில் எழுதப்பட்டிருப்பதையும், அவர்களின் மனசாட்சி சாட்சி கொடுப்பதையும், அவர்களின் எண்ணங்கள் சில சமயங்களில் அவர்களைக் குற்றம் சாட்டுவதையும், மற்ற சமயங்களில் அவற்றைக் காத்துக்கொள்வதையும் அவை காட்டுகின்றன.

ரோமர் 2: 14-15

இப்படித்தான் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் தங்களின் பாவங்களை உணர்கிறார்கள். இது வேத புத்தகம் சொல்வது போலாகும் (வேதம்)

எல்லோரும் பாவம் செய்து தேவனுடைய மகிமையை இழந்தார்கள்

ரோமர் 3:23

பாவம் பிரதாசன மந்திரத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது

நன்கு அறியப்பட்ட பிரார்த்த ஸ்னா (அல்லது பிரதாசனா) மந்திரத்தில் இந்த கருத்து சொல்லப்பட்டுள்ளது, இதை நான் கீழே வெளிக்காட்டுகிறேன்

நான் ஒரு பாவி. நான் பாவத்தின் விளைவாய் இருக்கிறேன். நான் பாவத்தில் பிறந்தவன். என் ஆத்துமா பாவத்தின் கீழ் உள்ளது. நான் பாவிகளில் மோசமானவன். அழகிய கண்களைக் கொண்ட ஆண்டவரே, தியாகத்தின் ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்.

இந்த ஜெபத்தின் விதத்தையும், மற்றும் வேண்டுதலை அடையாளம் காணவில்லையா?

சுவிஷேசம் நம்முடைய ‘பாவங்களைக் போக்கும்’

கும்பமேளா பக்தர்கள் மற்றும் பிரதாசன பக்தர்கள் தேடும் அதே பிரச்சினையை நற்செய்தி நிவர்த்தி செய்கிறது – அவர்களின் ‘பாவங்கள் கழுவப்பட வேண்டும்’. இது அவர்களின் ‘அங்கிகளை’ (அதாவது அவர்களின் தார்மீக செயல்களை) கழுவுபவர்களுக்கு ஒரு ஆசீர்வாதத்தை அளிக்கிறது. ஆசீர்வாதம் என்பது சொர்க்கத்தில் அழியாத (வாழ்க்கை மரம்) ஒன்றாகும் (‘ஒரு நகரம்’).

“ஜீவ விருட்சத்தின்மேல் அதிகாரமுள்ளவர்களாவதற்கும், வாசல்கள் வழியாய் நகரத்திற்குள் பிரவேசிப்பதற்கும் அவருடைய கற்பனைகளின்படி செய்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

வெளிப்படுத்துதல் 22:14

கும்பமேலா திருவிழா நம்முடைய பாவத்தின் யதார்த்தத்தைப் பற்றிய ‘கெட்ட செய்தியை’ நமக்குக் காட்டுகிறது, இதனால் சுத்திகரிப்பதற்காக நம்மை எழுப்ப வேண்டும். நற்செய்தியிலிருந்து இந்த வாக்குறுதி உண்மையாக இருப்பதற்கான தொலைதூர சாத்தியம் மட்டுமே என்றாலும், அது மிகவும் முக்கியமானது என்பதால், அதை இன்னும் முழுமையான முறையில் விசாரிப்பது அவசியம். இந்த வலைத்தளத்தின் நோக்கம் அதுதான்.

நீங்கள் நித்திய ஜீவனில் ஆர்வமாக இருந்தால், நீங்கள் பாவத்திலிருந்து விடுதலையைப் பெற விரும்பினால்,பிரஜாபதி- உலகையும் நம்மையும் படைத்த கடவுள் – சொர்க்கத்திற்கு செல்ல நமக்கு வழிகாட்டுவதை பார்க்க நமக்கு அது புத்திசாலித்தனமாக இருக்கும். சொர்க்கத்தைப் பெற முடியும். இதை வேதங்கள் நமக்குக் கற்பிக்கின்றன. ரிக்.வேதத்தில் புருசசுக்தா என்பது பிரஜாபதியின் அவதாரத்தையும் அவர் நமக்காக செய்த தியாகத்தையும் விவரிக்கிறது. இந்த திட்டம் மனித வரலாற்றில் வாழ்க்கை மற்றும் இயேசுசாட்சங்கின் (இயேசு கிறிஸ்துவின்) மரணம் மூலம் எவ்வாறு கொண்டு வரப்பட்டது என்பதை பைபிள் (வேத புத்தகம்) மிக விரிவாக விவரிக்கிறது. உங்களது ‘பாவங்கள் கழுவப்பட்டு’ போக முடியுமா என்று பார்க்க இந்த திட்டத்தை விசாரித்து புரிந்து கொள்ள ஏன் நேரம் ஒதுக்கக்கூடாது?

இயேசுவின் மரணத்திலிருந்து எப்படி பரிசுத்தத்தின் பரிசை பெறமுடியும்?

இயேசு தம்மையே எல்லோருக்கும் பலியாக கொடுக்கும்படி வந்தார். இந்த செய்தி  பண்டைய ரிக் வேதத்தின் தேவாரத்திலும்s மற்றும் வாக்குரிதியிலும் மற்றும் எபிரேய வேத பண்டிகைகளின் பட்டியளிலும் நிழலிடப்பட்டுள்ளது. ஜெபத்தில் நாம் எப்போதும் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு PrarthaSnana (பரார்த்தஸ்னான)(or  பிரதாசனா) மண்தரம்  mantram-ல் இயேசுவே பதில் என்று பார்க்கலாம். எப்படி இருந்தாலும்? கார்மிக் லா நமக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதாக வேதம் சொல்லுகிறது:

பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்… [ரோமர் 6:23]

கீழே இந்த காமிக் லாவை தெளிவாக காணமுடியும். மரணம்” என்பதின் அர்த்தம் பிரிக்கப்படுதல். நம்முடைய சரீரத்திலிருந்து ஆத்துமா பிரியும்போது நாம் சரீரமாக மரணமடைகிறோம். இதேபோல தான் ஆவியிலும் நாம் தேவனிடத்திலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறோம். இது உண்மை ஏனெனில் தேவன் பரிசுத்தமானவர் [பாவமில்லாதவர்].

நம்முடைய பாவங்கள் நம்மை தேவனிடத்திலிருந்து பிரித்து, இரண்டு பிளவு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது

தெளிவாக சொல்ல வேண்டுமானால் பாவத்தினால் ஆழந்த பள்ளத்தின் ஒரு பகுதியில் நாமும், மற்ற பகுதியில் தேவனுமாய் பிரிக்கபட்டுள்ளோம்.

இந்த பிரிவு நமக்கு குற்ற உணர்வையும் பயத்தையும் தருகிறது. எனவே நாம் இயல்பாக [மரணம்] இருக்கும் பகுதியிலிருந்து தேவனிடத்திற்கு ஒரு இணைப்பை ஏற்படுத்துகிறோம். நாம் அவருக்கு பலிகளையும், தொழுவதையும், சன்யாச முறைகளையும் பின்பற்றுகிறோம், பண்டிகைகளை ஆசரிக்கிறோம், ஆலயங்களுக்குச் செல்கிறோம், அநேக ஜெபங்களை செய்து, பாவம் செய்வதை நிறுத்துகிறோம் அல்லது குறைக்கிறோம். தகுதி பெற இந்த செயல்களின் பட்டியல் நம்மில் சிலருக்கு மிக நீண்டதாக இருக்கலாம். பிரச்சனை என்னவென்றால், நம்முடைய முயற்சிகள், நன்மைகள், தியாகங்கள் மற்றும் நடைமுறைகள் போன்றவை, தங்களைத் தவறாகப் பாதிக்கவில்லை என்றாலும், நம் பாவங்களுக்காக (‘சம்பளம்’) தேவையான ” மரண ” தேவை. இது அடுத்த படத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

மத தகுதி – அது இருக்கலாம் என்றாலும் நல்லது – தேவனுக்கும் நமக்கும் இடையே இருக்கும் பிரிவினை இணைய முடியாது

நமது மத முயற்சிகளால் நாம் தேவனிடத்திலிருந்து பிரிக்கப்படுகிற பிளவைக் கடக்க ஒரு ‘பாலம்’ அமைக்க முயற்சி செய்கிறோம். இது மோசமாக இல்லை என்றாலும், அது எங்கள் பிரச்சினையை தீர்த்துவிடாது, ஏனென்றால் அது மறுபுறத்தில் முழுமையாக வெற்றி பெறாது. எங்கள் முயற்சிகள் போதாது. இது சைவ உணவை சாப்பிடுவதன் மூலம் புற்றுநோயைக் குணப்படுத்தும் முயற்சியாகும். உணவு மிகவும் நல்லது – ஆனால் அது புற்றுநோயை குணப்படுத்தாது. இதற்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட சிகிச்சை தேவை. நாம் இந்த முயற்சிகளை விளக்குவது, மதப் போக்கின் ஒரு ‘பாலம்’, அது பிளவுபட்டு ஓரமாக மட்டுமே செல்கிறது – நம்மை இன்னும் தேவனிடமிருந்து பிரிக்கிறது.

கர்மயோக சட்டம் மோசமான செய்தி ஆகும் – இது மிகவும் கெட்டது, நாம் அடிக்கடி கேட்க விரும்புவதில்லை, பெரும்பாலும் இந்த சட்டத்தை நம்புகிறோம் என்ற நம்பிக்கையுடன் செயல்படும் காரியங்களை நம் வாழ்வில் நிரப்புகிறோம் – நமது சூழ்நிலைகளின் ஈர்ப்பு நம் ஆத்துமாவில் நிரம்பும்வரை, ஆனால் வேதம் இந்த கர்மயோக சட்டம் மூலம் முடிவுக்கு வரவில்லை.

பாவத்தின் சம்பளம் மரணம், ஆனால்… (ரோமர் 6:23)

ஆனால் என்ற சிறிய வார்த்தை சட்டத்தை நற்செய்தி – சுவிசேஷம் என்று வேறு வழிக்கு மாற்றுகிறது. கார்மிக் லா-வில் மொக்க்ஷா மற்றும் அறிவடைய செய்வது என்பதாக மாற்றப்படுகிறது. எனவே மொக்க்ஷாவின் நற்செய்தி என்ன?  

பாவத்தின் சம்பளம் மரணம், ஆனால் தேவனுடைய தயவினால் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாய் நித்திய ஜீவன் கிடைக்கிறது. (ரோமர் 6:23)

நற்செய்தியின் நற்செய்தி என்னவென்றால், இயேசுவின் மரணத்தின் தியாகம் நம்மை தேவனுடன் இணைக்கும் ஒரு பாலமாக அமைகிறது. மூன்று நாட்களுக்குப்பின் இயேசு மரணத்திலிருந்து சரீரபிரகாரமாக உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை நாம் அறிவோம், ஆனாலும் சிலர் இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை சிலர் கடினமாக எதிர்த்து பொதுவாக கல்லூரிகளிலும் கூட பேசுகிறார்கள்.

 இயேசு என்ற புருசா பூரண பலியைத் தருகிறார்.அவர் ஒரு மனிதனாய் வந்ததினால் ஒரு தூணாக, பாலம் போலிருந்து நமக்கும் தேவனுக்கும் இருந்த பிளவை இணைக்கிறார். அவர் ஒரு பாலம் போன்று இருப்பதை கீழே காணலாம்.

இயேசு தூணாக பாலம் போன்று தேவனையும் மனிதனையும் இணைக்கிறார். அவருடைய பலி நம்முடைய பாவங்களை நிவிர்த்தி செய்கிறது

இந்த இயேசு எப்படி நமக்கு பலியாகக் கொடுக்கப்பட்டார். அது நமக்கு பரிசாய் கொடுக்கப்பட்டது. பரிசை நினைத்துப்பாருங்கள். நீங்கள் ஒன்றும் செய்யாமல் இலவசமாய் உங்களுக்கென்றே கொடுக்கப்படுவது. நீங்கள் சம்பாதித்திருந்தால் அதன் பெயர் பரிசு  அல்ல! அதேபோல இயேசுவின் மரணத்தை உங்களால் வாங்கவோ, சம்பாதிக்கவோ முடியாது.அது உங்களுக்கு பரிசாய் கொடுக்கப்பட்டது.

மேலும் அந்த பரிசு என்ன? அது நித்திய ஜீவன். அப்படியென்றால் பாவத்தின் மூலமாய் வந்த மரணம் நீக்கப்படுகிறது. இயேசுவின் மரணம் நமக்கு தேவனிடத்திற்குப் போவதற்கு உதவுவதுடன் வாழ்வை பெறவும் உதவுகிறது – அந்த வாழ்க்கை நித்தியமானது. இந்த பரிசு இயேசு என்ற மரணத்திலிருந்து எழுந்தவரால் கிடைக்கிறது, அவரே தேவன்.

இயேசு நமக்கு பரிசாய் தந்த வாழ்க்கைக்கு நீயும் நானும் எப்படி போவது? மறுபடியும், பரிசுகளை யோசியுங்கள். நீங்கள் ஒன்றுமே செய்யாமல் உங்களுக்கு ஒருவர் பரிசு தருகிறார், ஆனால் நீங்கள் அந்த பரிசை பெற தகுதி உடையவர்களாக மாற இரண்டு காரியங்கள் சொல்லலாம், அதாவது பரிசை மறுப்பது [நன்றி இல்லை] அல்லது ஏற்றுக்கொள்வது [இந்த பரிசுக்காக நன்றி, நான் இதை வாங்கிக்கொள்கிறேன்]. இயேசு தரும் இந்த பரிசை கண்டிப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். வெறுமனே நம்புவதோ, படிப்பதோ அல்லது புரிந்துகொள்வதோ இல்லை. இயேசு நமக்குத் தரும் பரிசை நாம் நாம் நடந்து தேவனிடத்தில் திரும்பும் அடுத்த வழிகளில் பார்க்கலாம்.

இயேசு பலியாகி தந்த இந்த பரிசை நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்

இந்த பரிசை எப்படி பெற்றுக்கொள்ள என்ன செய்யவேண்டும்?  வேதம் என்ன சொல்லுகிறது

அவருடைய நாமத்தை அறிக்கப்பண்ணுகிற எவனும் இரட்சிக்கபடுவான் [ரோமர் 1௦:12]

இந்த வாக்குத்தத்தம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது, எதோ ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினருக்கோ, அல்லது மற்ற தேசத்தாருக்கோ அல்ல. அவர் மரணத்திலிருந்து எழுந்து இன்றும் உயிரோடு தேவனாய் இருக்கிறார். எனவே நாம் அவரை நோக்கி கூப்பிட்டால் அவர் கேட்டு, அந்த வாழ்க்கை என்னும் பரிசை நமக்கும் தருவார்.அவரோடு பேசுவதுபோலஅல்லது ஜெபத்தில் – அவரிடத்தில் கேட்கவேண்டும். ஒருவேளை நீங்கள் அதை இதுவரை செய்யாதிருந்திருக்கலாம். இங்கே உங்களுக்கு உதவுவதற்கு ஒரு கையேடு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, அதை வைத்து நீங்கள் அவரோடு பேச அல்லது ஜெபிக்கலாம். அது ஒன்றும் வித்தை அல்ல. வல்லமை கொடுக்கும் சில முக்கிய வார்த்தைகள் ஒன்றும் இல்லை. அது நாம் அவர்மேல் வைக்கும் நம்பிக்கையும், அவர் நமக்கு கொடுக்க இருக்கிற பரிசு தான். நாம் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கும்போது அவர் கேட்டு, பதிலளிக்கிறார். எனவே நீங்கள் தயக்கம் இல்லாமல் இந்த கையேடை பயன்படுத்தி, சத்தமாகவோ அல்லது ஆவியில் கூட இயேசு நமக்கு தரும் பரிசை கேட்டு பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

நெருக்கமான தேவன் இயேசுவே. என்னுடைய பாவம் தேவனிடத்திலிருந்து என்னை பிரித்ததை அறிந்துகொண்டேன். இந்த பிளவை நீக்க நான் என்ன செய்தாலும், என்ன பலி செலுத்தினாலும், எவ்வளவு பிரயாசப்பட்டாலும் உம்முடைய மரணத்தினால் உண்டான பாவ மன்னிப்பைத் தவிர வேறொன்றும் உதவாது. நீர் எனக்காய் மரித்து மரணத்திலிருந்து எழுந்தது போதும் என்று விசுவாசிக்கிறேன். என்னுடைய பாவங்களை மன்னித்து, தேவனிடத்தில் என்னை சேர்த்து, எனக்கும் நித்திய ஜீவனை தரும்படி கேட்கிறேன். இனி ஒருபோதும் நான் பாவத்திற்கு அடிமையாய் இராமல் என்னை பிடிக்கும் கர்மா-விலிருந்து விடுதலை பெற உதவி செய்யும். இவைகளை செய்ததற்காகவும், இனியும் என்னை நீர் நடத்தும்படியும் ஜெபிக்கிறேன். உமக்கு நன்றி. ஆண்டவரே, இயேசுவே, நான் உம்மை தெய்வமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.